سندروم پیریفورمیس

سندروم پیریفورمیس

سندروم پیریفورمیس، اغلب به عنوان یکی از علل شایع درد ناحیه لگن و باسن شناخته می‌شود و می‌تواند چالش‌برانگیز و ناتوان‌کننده باشد. این سندروم زمانی رخ می‌دهد که عضله پیریفورمیس، که در عمق باسن قرار دارد، به عصب سیاتیک فشار می‌آورد یا آن را تحریک می‌کند. در این وبلاگ، ما به بررسی دقیق سندروم پیریفورمیس، علل رایج، نشانه‌ها و علائم شایع، و گزینه‌های درمانی موجود برای کاهش این شرایط دردناک می‌پردازیم.

ما با هدف ارائه اطلاعات دقیق و کاربردی برای افرادی که از درد ناشی از این سندروم رنج می‌برند، مطالبی را تدوین کرده‌ایم. این مطالب نه تنها به شما کمک می‌کند تا درک بهتری از وضعیت خود داشته باشید، بلکه راهنمایی‌هایی را نیز ارائه می‌دهد تا در مسیر بهبودی گام بردارید. با ما همراه باشید تا با آخرین یافته‌های علمی و راهکارهای عملی برای کاهش درد سندروم پیریفورمیس آشنا شوید.

سندرم پیریفورمیس چیست؟

سندرم پیریفورمیس یک وضعیت پزشکی است که در آن عضله پیریفورمیس، که در ناحیه باسن قرار دارد، به دلیل انقباض یا التهاب، باعث فشار بر روی عصب سیاتیک می‌شود. این امر می‌تواند منجر به درد، بی‌حسی یا سوزن سوزن شدن در باسن، پشت پا و حتی پا شود. این سندرم اغلب در افرادی که فعالیت‌هایی با تکرار بالا انجام می‌دهند، مانند دوندگان یا دوچرخه‌سواران، بیشتر دیده می‌شود. رویکردهای درمانی می‌توانند شامل ورزش‌های کششی، فیزیوتراپی و در موارد شدیدتر، تزریق دارویی باشند. آگاهی و درک درست از این سندرم می‌تواند به مدیریت بهتر علائم و بهبود کیفیت زندگی کمک کند.

در ویدئو زیر متخصص درد، خانم دکتر ولییان درباره این سندروم به طور کامل توضیح داده‌اند، توصیه میکنم حتماً ویدئو را کامل ببینید.

انواع سندروم پیریفورمیس

به طور کلی سندروم پیریفورمیس به دو دسته اولیه و ثانویه تقسیم می‌شود.

  • در سندروم پیریفورمیس اولیه که کمتر از ۱۵ درصد از درگیری‌ها را شامل می‌شود که منشاء اصلی اختلالات آناتومیکی می‌باشد که واریاسیون‌های عصب سیاتیک عامل اصلی آن است.
  • سندروم پیریفورمیس ثانویه در نتیجه یک اختلال دیگری می‌تواند ایجاد شده باشد، اختلال‌هایی نظیر :
  1. تروما
  2. توده ایسکمیک
  3.  اسپاسم عضلانی
  4.  تغییرات بیومکانیکی ناحیه لگن
  5.  نشستن‌های طولانی مدت روی سطوح سخت یا wallet neuritis
  6.  کوتاهی عضله
  7.  فعالیت بیش از حد عضله پیریفورمیس مانند راه رفتن‌های طولانی مدت
  8.  تریگر پوینت عضله پیریفورمیس
  9.  توده‌های چربی ناحیه ساکروایلیاک
  10. تزریق‌های ناحیه
  11.  توده‌های کولورکتال

علائم و نشانه‌های سندرم پیریفورمیس

سندرم پیریفورمیس یکی از دلایل شایع درد ناحیه باسن است که می‌تواند باعث ایجاد شرایط دردناک در زندگی روزمره باشد. این شرایط زمانی رخ می‌دهد که عضله پیریفورمیس، که در عمق باسن قرار دارد، بر روی عصب سیاتیک فشار آورده و باعث بروز درد، سوزش یا حتی بی‌حسی در ناحیه باسن، پشت ران و گاهی اوقات پایین تر از آن می‌شود. در ادامه، نشانه‌های اصلی این سندرم را بررسی می‌کنیم تا افراد بتوانند با آگاهی بیشتری نسبت به سلامت خود اقدام نمایند.

  1. درد ناحیه باسن: این مهم‌ترین نشانه است که معمولاً در یک طرف بدن احساس می‌شود و می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد.
  2. افزایش درد هنگام نشستن: نشستن طولانی‌مدت می‌تواند باعث تشدید درد شود، چرا که فشار بیشتری به عضله پیریفورمیس وارد می‌شود.
  3. تیر کشیدن پا: ممکن است دردی به صورت تیر کشیدن از باسن به سمت پشت ران و حتی تا پایین پا امتداد یابد، مشابه با علائم سیاتیک.
  4. حساسیت و فشار در ناحیه‌ی باسن: ممکن است با لمس کردن ناحیه‌ی اطراف عضله پیریفورمیس احساس درد شدت یابد.
  5. محدودیت در حرکت: افراد ممکن است در انجام برخی حرکات مانند بلند شدن از حالت نشسته یا خم شدن احساس سختی کنند.
  6. کاهش قدرت و عملکرد در پا: در موارد شدید، فشار بر عصب سیاتیک می‌تواند منجر به ضعف یا کاهش عملکرد عضلانی در پا شود.

برای کسانی که با این علائم روبرو هستند، توصیه می‌شود به متخصص مراجعه کنند تا از طریق روش‌های تشخیصی دقیق، بهترین راهکار درمانی ارائه شود. در ادامه درباره علل بروز درد در عضله هرمی صحبت می‌کنیم.

علل بروز سندرم پیریفورمیس

علل بروز سندرم پیریفورمیس می‌تواند متنوع باشد و شامل عوامل مختلفی است که به طور مستقیم یا غیرمستقیم بر عضله پیریفورمیس و اطراف آن تأثیر می‌گذارند. در ادامه به برخی از این علل اشاره می‌کنیم:

  • آسیب دیدگی فیزیکی: ضربه یا آسیب دیدگی به ناحیه باسن می‌تواند باعث التهاب و تورم در عضله پیریفورمیس شود، که این امر می‌تواند به فشار بر عصب سیاتیک منجر شود.
  • فعالیت بیش از حد: انجام تمرینات ورزشی سنگین یا فعالیت‌های تکراری که بر روی عضله پیریفورمیس فشار می‌آورند، می‌توانند منجر به ابتلا به سندرم پیریفورمیس شوند.
  • نشستن طولانی مدت: نشستن برای مدت زمان طولانی، به ویژه در وضعیت‌هایی که عضله پیریفورمیس تحت فشار قرار می‌گیرد، خطر ابتلا به این سندرم را افزایش می‌دهد.
  • وضعیت بدنی نامناسب: وضعیت‌های بدنی نامناسب هنگام ایستادن، نشستن یا راه رفتن می‌توانند منجر به فشار غیرطبیعی بر عضله پیریفورمیس و اطراف آن شوند.
  • تغییرات آناتومیکی: در برخی افراد، ساختار آناتومیکی بدن به گونه‌ای است که عصب سیاتیک به طور غیرطبیعی از زیر یا از میان عضله پیریفورمیس عبور می‌کند، که این می‌تواند به تحریک یا فشار بر عصب منجر شود.
  • بیماری‌های زمینه‌ای: بیماری‌هایی مانند دیابت، آرتریت روماتوئید و دیگر بیماری‌های التهابی می‌توانند خطر ابتلا به سندرم پیریفورمیس را افزایش دهند.
  • افزایش وزن یا بارداری: افزایش وزن ناگهانی یا بارداری می‌تواند بر روی مکانیک بدن تأثیر گذاشته و فشار اضافی بر عضله پیریفورمیس وارد کند.
  • پوشیدن کفش‌های نامناسب: استفاده از کفش‌هایی که پشتیبانی کافی از پا را ارائه نمی‌دهند یا باعث تغییر در راه رفتن می‌شوند، می‌تواند به تدریج منجر به ابتلا به سندرم پیریفورمیس شود.

شناخت این علل می‌تواند به افراد کمک کند تا از طریق اصلاح سبک زندگی، وضعیت بدنی و تمرینات ورزشی، از بروز سندرم پیریفورمیس پیشگیری کنند یا شدت علائم آن را کاهش دهند.

درمان سندروم پیریفورمیس

درمان سندرم پیریفورمیس

سندروم پیریفورمیس یکی از شایع‌ترین علل درد ناحیه باسن است که می‌تواند باعث تیر کشیدن در پا شود. این سندروم زمانی رخ می‌دهد که عضله پیریفورمیس فشاری بر روی عصب سیاتیک اعمال کند. درمان این سندروم شامل ترکیبی از روش‌های خودمراقبتی، فیزیوتراپی و در موارد شدیدتر، تزریق استروئید و درمان‌های پزشکی است. در ادامه، روش‌های مختلف درمانی برای سندروم پیریفورمیس را بررسی می‌کنیم:

۱. استراحت و کاهش فعالیت‌های تحریک‌آمیز

کاهش فعالیت‌هایی که باعث تحریک یا تشدید درد می‌شوند، مانند دویدن یا نشستن طولانی‌مدت، می‌تواند به کاهش فشار بر عضله پیریفورمیس و عصب سیاتیک کمک کند.

۲. استفاده از گرما یا سرما

استفاده از کیسه‌های آب گرم یا کمپرس‌های سرد بر روی ناحیه دردناک می‌تواند به کاهش التهاب و تسکین درد کمک کند. توصیه می‌شود ابتدا با سرما شروع کرده و پس از چند روز به کیسه آب گرم تغییر دهید.

۳. تمرینات کششی

انجام تمرینات کششی مخصوص عضله پیریفورمیس و عضلات اطراف آن می‌تواند به کاهش فشار بر عصب سیاتیک کمک کند. این تمرینات باید زیر نظر یک متخصص فیزیوتراپی انجام شوند تا از انجام صحیح آن‌ها اطمینان حاصل شود و باعث بروز درد بیشتر نشود.

۴. ماساژ درمانی

ماساژ می‌تواند به کاهش تنش در عضله پیریفورمیس و بهبود جریان خون در ناحیه‌ی درد کمک کند. اینکار باید توسط یک متخصص مجرب انجام شود.

۵. فیزیوتراپی

یک برنامه فیزیوتراپی شامل تمرینات کششی، تقویتی و تکنیک‌های کنترل درد می‌تواند به بهبود عملکرد و کاهش علائم کمک کند.

۶. داروهای ضدالتهاب

داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن می‌توانند برای کاهش التهاب و تسکین درد مفید باشند. استفاده از این داروها باید تحت نظر پزشک باشد.

۷. تزریق در عضله پیریفورمیس

  • تزریق بوتاکس : تزریق بوتاکس می‌تواند اسپاسم عضله پیریفورمیس را کاهش دهد؛ در نتیجه درد تسکین می‌یابد.
  • تزریق داروهای بی‌حسی و کورتیکواستروئید : در موارد شدیدتر، تزریق استروئید مستقیماً به ناحیه اطراف عصب سیاتیک می‌تواند به کاهش التهاب و تسکین درد کمک کند. این روش باید تنها توسط متخصصان مجرب انجام شود.

۸. جراحی

در موارد نادر اگر درمان‌های دیگر موفقیت‌آمیز نباشند، میتوان از طریق جراحی برای کاهش فشار بر عصب سیاتیک اقدام کرد.

هر یک از این روش‌های درمانی باید با مشورت پزشک و بر اساس شرایط خاص هر بیمار انتخاب شود. مهم است که به یاد داشته باشیم که درمان سندروم پیریفورمیس ممکن است نیازمند ترکیبی از چندین روش باشد تا به بهترین نتایج دست یافت.

سندرم پیریفورمیس چیست

پیشگیری سندرم پیریفورمیس

پیشگیری از سندروم پیریفورمیس نیازمند اقدامات و توجه به عادات روزمره است تا از فشار بیش از حد به عضله پیریفورمیس و عصب سیاتیک جلوگیری شود. در ادامه راهکارهای موثری برای پیشگیری از این سندروم ارائه شده است:

۱. تقویت عضلات لگن و باسن

تمرینات تقویتی برای عضلات لگن و باسن می‌تواند به ثبات این ناحیه کمک کرده و از فشار بیش از حد بر عضله پیریفورمیس جلوگیری کند. در سایت فیلم‌های آموزش تمرینات تقویتی عضلات مختلف بدن را قرار داده‌ایم.

۲. انجام تمرینات کششی منظم

تمرینات کششی منظم برای افزایش انعطاف‌پذیری عضلات پیریفورمیس و نواحی اطراف می‌تواند به پیشگیری از این سندروم کمک کند.

۳. داشتن وضعیت بدنی صحیح

حفظ وضعیت بدنی صحیح هنگام نشستن، ایستادن و حرکت می‌تواند از فشار غیرضروری بر عضله پیریفورمیس و عصب سیاتیک جلوگیری کند.

۴. اجتناب از نشستن طولانی‌مدت

تغییر مکرر وضعیت و برخاستن از صندلی هر ۳۰ دقیقه یک بار می‌تواند به جلوگیری از فشار بیش از حد بر عضله پیریفورمیس کمک کند.

۵. استفاده از تکنیک‌های صحیح بلند کردن اجسام

استفاده از روش‌های صحیح برای بلند کردن اجسام سنگین، مانند خم شدن از زانوها و نگه داشتن بار نزدیک به بدن، می‌تواند از فشار بیش از حد بر پیریفورمیس جلوگیری کند.

۶. حفظ وزن سالم

حفظ وزن بدن در محدوده سالم می‌تواند به کاهش فشار بر عضلات پیریفورمیس و عصب سیاتیک کمک کند.

۷. انجام فعالیت‌های ورزشی با دقت

اجتناب از فعالیت‌های ورزشی که می‌توانند به عضله پیریفورمیس فشار بیاورند و همچنین گرم کردن مناسب قبل از ورزش می‌تواند به پیشگیری از آسیب‌ها کمک کند.

ورزش سندروم پیریفورمیس

۸. اجتناب از پوشیدن کفش‌های نامناسب

کفش‌هایی با پاشنه بلند یا کفش‌های نامناسب می‌توانند باعث ایجاد فشار بیش از حد بر پایین کمر و لگن شوند، که به نوبه خود می‌تواند بر عضله پیریفورمیس تأثیر بگذارد.

۹. استفاده از وسایل کمکی هنگام نشستن

استفاده از بالشتک‌های ارگونومیک یا حمایت‌های کمری هنگام نشستن می‌تواند به حفظ وضعیت صحیح بدن و کاهش فشار بر عضله پیریفورمیس کمک کند.

۱۰. مشاوره با متخصص درد

در صورت تجربه درد مداوم یا ناراحتی در ناحیه باسن و پا، مشورت با یک پزشک متخصص درد می‌تواند به شناسایی و پیشگیری از بروز سندروم پیریفورمیس کمک کند. انجام راهکارهای پیشگیری گفته شده، می‌تواند به کاهش خطر ابتلا به سندروم پیریفورمیس و به حفظ سلامت عضلات و عصب‌های ناحیه لگن و باسن کمک بسیاری کند.

توصیه نهایی ما به شما درباره سندروم پیریفورمیس

در پایان این بررسی جامع در مورد سندروم پیریفورمیس، امیدواریم که اطلاعات ارائه شده به شما درک بهتری از این شرایط، علل احتمالی، نشانه‌ها، و گزینه‌های درمانی موجود داده باشد. اگر در ناحیه باسن یا لگن خود احساس درد می‌کنید و فکر می‌کنید که ممکن است ناشی از سندروم پیریفورمیس باشد، توصیه می‌شود برای ارزیابی دقیق و دریافت راهنمایی‌های تخصصی به بهترین متخصص درد مراجعه کنید. هیچ‌گاه درد مزمن را نادیده نگیرید؛ پزشکان می‌توانند کمک کنند تا علت دقیق درد شما را تشخیص دهند و برنامه درمانی مناسبی را تجویز کنند.

علاوه بر این، اگر سوالاتی دارید یا نیاز به راهنمایی بیشتری دارید، تیم ما آماده پاسخگویی است. لطفاً سوالات خود را با ما در میان بگذارید تا بتوانیم به شما کمک کنیم تا مسیر بهبودی خود را پیدا کنید. به یاد داشته باشید، هیچ‌کس نباید با درد زندگی کند و شما لایق دستیابی به بهترین سطح سلامتی هستید.

دیسک گردن

دیسک گردن چیست و چگونه درمان می‌شود؟

بدن انسان با گذشت سال‌ها انجام فعالیت‌های گوناگون به‌ مرور زمان رو به افول می‌رود و درد در بدن می‌نشیند. گاهی این دردها با وجود تمام استرس‌ها و فشارهای عصبی بر روی ستون فقرات تأثیر منفی می‌گذارند و متاسفانه دو سوم افراد دچار گردن درد و دیسک گردن هستند. در ادامه این مقاله در رابطه‌ با تعریف دیسک گردن، علت و علائم شایع دیسک گردن  و درمان‌های مناسب برای دیسک گردن توضیح خواهیم دا.د پس همراه ما تا انتها بمانید.

دیسک گردن چیست؟

در ناحیه گردن ما هفت مهره وجود دارد که در بین این مهره‌ها دیسک‌هایی قرار گرفته است. این دیسک‌ها به‌عنوان بالشتک ضدضربه برای ستون فقرات کار می‌کنند و باعث می‌شوند ستون فقرات انعطاف‌پذیری خود را حفظ کنند؛ اما دیسک گردن (Cervical Disc) زمانی اتفاق می‌افتد که دیسک‌های بین مهره جابه‌جا شوند یا به هر دلیلی آسیب ببینند و این آسیب‌دیدن باعث پاره شدن یا ورم غیرطبیعی می‌شود که به آن فتق یعنی بیرون‌زدگی دیسک گویند.

در برخی از بیماران، فتق دیسک گردن می‌تواند باعث فشار و برانگیختن طناب نخاعی در ناحیه شود که در آن مواد دیسک به طناب نخاعی فشار می‌آورند. این وضعیت مسئله بسیار جدی‌تر است و ممکن است به یک برنامه درمانی تهاجمی‌تر نیاز داشته باشد. علائم فشردگی طناب نخاعی شامل راه‌رفتن ناخوشایند یا سکندری، مشکل در مهارت‌های حرکتی ظریف در دست‌ها و بازوها، و احساس سوزن‌سوزن‌شدن یا شوک در پایین‌تنه یا پاها است.

علل دیسک گردن

علت دیسک گردن:

وقتی که فضا و محیط دیسک باریک می‌شود، باعث فشار بر روی مهره‌ها شده و باعث می‌شود کناره‌های مهره ساییده و دچار پارگی شوند و در این راستا با عمل ساییدگی مهره خارهایی در استخوان به وجود می‌آید که این خارها به نخاع یا ریشه عصبی فشار وارد می‌کنند. علل ایجاد شدن دیسک گردن حاد می‌تواند شامل یک یا چند مورد از موارد زیر باشد:

  • حرکات شدید که به گردن و سر فشار می‌آورد
  • تصادف، سقوط و ضربه‌
  • حمل بار سنگین
  • انجام فعالیت‌های سنگین و به روش اشتباه
  • صاف نگه‌داشتن بدن
  • موقعیت نامناسب برای گردن هنگام کار کردن یا نشستن
  • خوابیدن در حالت نشسته
  • استرس و خستگی
  • ماساژ اشتباه
  • نگاه‌کردن به یک نقطه به مدت طولانی
  • ورزش نکردن
  • چاقی و اضافه‌وزن
  • بالارفتن سن
  • موارد ژنتیکی و سابقه در خانواده
  • مصرف انواع دخانیات
  • عدم تحرک و طولانی‌مدت یک‌جا نشستن
  • طریق اشتباه نشستن
  • خم کردن گردن بر روی گوشی یا میز
  • تنظیم نبودن ارتفاع میزتحریر یا لپ‌تاپ

شایع ترین علائم دیسک گردن

علایم دیسک گردن در هر فردی بستگی به محل آسیب‌دیدگی و پاسخ بدن به درد متفاوت است؛ ولی در کل، گردن درد از شایع‌ترین علائم است. اگر فتق را تجربه کنید این درد امکان دارد به بازو و دست شما برسد. برخی از بیماران اسپاسم عضلانی را گزارش می‌کنند و برخی از موقعیت‌ها و حرکات می‌تواند درد را تشدید کند.

اصلی‌ترین علائم دیسک گردن حاد عبارت‌اند از:

  • درد و بی‌حسی در یک بازو
  • سرگیجه و وزوز گوش همراه با درد و بی‌حسی
  • عدم تمرکز و حالت تهوع
  • عدم تعادل در راه‌رفتن
  • از دست دادن قدرت در عضلات
  • احساس بی‌حسی و سوزن‌سوزن‌شدن

دیسک گردن چیست

تشخیص دیسک گردن چگونه است؟

افراد اغلب بعد از بروز شایع‌ترین علامت یعنی گردن درد به پزشک درد مراجعه می‌کنند. پزشک علائمی چون وضعیت جسمی و سبک زندگی شما را ارزیابی می‌کند و معاینه فیزیکی هم انجام می‌دهد تا نقطه اصلی درد را متوجه شود. سپس برای ضعف و بی‌حسی‌های عضلانی چکاپ و آزمایش‌های گوناگون تشخیص دیسک گردن باید انجام گیرد که این آزمایش‌ها را در ادامه مطلب خواهیم گفت.

MRI (تست‌های تصویربرداری)

پزشک با انجام این آزمایش می‌تواند اعصاب و دیسک‌ها را واضح مشاهده کند و قادر است تشخیص دهد که کدام دیسک آسیب‌دیده است و آیا بر روی دیسک‌ها فشار عصبی وجود دارد؟ همچنین در این آزمایش میزان رشد استخوان‌ها، تومورهای نخاعی  یا آبسه را می‌توان مشاهده کرد.

میلوگرام

آزمایش میلوگرام جهت تشخیص مشکلات در دیسک‌های گردن انجام می‌پذیرد. نحوه آزمایش از طرق پرتو ایکس و دستگاهی به نام میلوگرافی صورت می‌گیرد که تصاویر دقیقی از ستون فقرات را ارائه می‌دهد.

این آزمایش در راستای تشخیص مواردی همچون فشار یا فشرده‌شدن دیسک‌ها، تراکم استخوان و غیره قابل‌استفاده است و منبعی کامل برای تشخیص درست پزشک خواهد بود.

چگونه دیسک گردن را درمان کنیم

درمان دیسک گردن بستگی به نوع مشکل و میزان شدت دیسک دارد؛ اما روش‎‌های پزشکی، درمان خانگی و ورزش برای درمان وجود دارد که در ادامه به آن‌ها پرداخته‌ایم.

استراحت‌کردن

درصورتی‌که درد شدیدی در ناحیه گردن دارید می‌توانید با استراحت‌کردن و عدم انجام فعالیت‌های جسمانی، به کاهش و درمان درد کمک کنید.

مصرف دارو

با مصرف داروهای ضددرد غیر استروئیدی (NSAIDs) و مسکن‌ها میتوانید درد را کاهش دهید و کنترل کنید و در گاهی موارد پزشک تزریق داروی استروئید را توصیه می‌کند.

فیزیوتراپی

انجام تمرینات فیزیوتراپی، ماساژ اصولی، اکوپانکراتولوژی و انجام تمریناتی که به تقویت عضلات کمک می‌کنند و می‌توانند به بهتر شدن انعطاف‌پذیری و کاهش درد کمک کنند.

فیزیوتراپی دیسک

تغییرات اصولی در عادات و فعالیت‌های روزانه

تصحیح حرکات و رفتارهای روزانه همچون طریقه‌ی نشستن، بلند کردن اشیا و استفاده از وسایل حمایتی مثل گردنبند طبی یا پشتیبان گردن باعث جلوگیری از بیشتر شدن درد و درمان دیسک گردن شوند.

جراحی

در دنیای مدرن امروز، تلاش دنیای پزشکی جلوگیری از جراحی باز است و راه‌های کم خطرتر و کم تهاجمی کاهش درد را اغلب پیشنهاد میدهند. در شرایط خاص دیسک و بیمار، پزشک راه درمانی جراحی باز را انتخاب میکند و شما میتوانید با یکسری راهکار دردهای پس از جراحی را کنترل کنید.

توجه داشته باشید، پیش از هرگونه اقدام درمانی باید با بهترین دکتر درد صحبت کنید و معاینه شوید تا بهترین راه درمان دیسک گردن برای شرایط شما انخاب شود.

سخن آخر

بدن انسان‌ها با روش‌های نادرست که در طول زندگی در پیش می‌گیرند مانند مواردی که در بالا ذکر کرده‌ایم دچار مشکلات جبران ناپذیری می‌شوند که اگر درمان هم شوند شاید مانند سابق مقاوم نباشد.

بیماری دیسک گردن هم یکی از این مشکلات بوده که می‌تواند طاقت فرساتر از یک گردن درد معمولی شود و این امر تاثیر به‌سزایی در روند و عملکرد زندگی ما می‌گذارد.

در این مقاله ما درمورد تعریف دیسک گردن، علت بروز، شایع ترین علائم و راه‌های درمان کاربردی دیسک گردن صحبت کردیم.

در صورتی که شما نیز گردن درد دارید و به دنبال کاهش و درمان درد دیسک گردن خود هستید، میتوانید به کلینیک درد مراجعه کنید، برای ارتباط با بهترین کیلینک درد از طریق شماره تماس‌های 22896224 | 22896225 | 09029266688 اقدام کنید. همچنین در صورتی که سوالی درباره دیسک گردن دارید، میتوانید در بخش نظرات مطرح کنید.

کمردرد بعد از عمل باز کمر

کمردرد بعد از عمل باز کمر

کمردرد پس از جراحی باز کمر یکی از دغدغه‌های رایج بیمارانی است که به امید بهبودی و بازگشت به زندگی عادی، تحت این عمل جراحی قرار گرفته‌اند. قبلاً در مطلبی در خصوص انواع کمر درد صحبت کردیم اما در این مطلب، به بررسی جامع علل احتمالی کمردرد پس از عمل باز و گزینه‌های درمانی موجود برای مدیریت این شرایط پرداخته‌ایم. از داروهای کاهنده درد گرفته تا روش‌های نوین درمانی مانند لیزر درمانی، رادیو فرکوئنسی و…. ما همچنین به اهمیت فیزیوتراپی، ورزش درمانی و تکنیک‌های مدیریت استرس برای کاهش درد و تسریع روند بهبودی پرداخته‌ایم.

دعوت می‌کنیم تا با مطالعه‌ی این مقاله، اطلاعات ارزشمندی در خصوص مدیریت درد پس از جراحی باز کمر کسب کنید و با گزینه‌های درمانی موجود آشنا شوید. ما امیدواریم این اطلاعات به شما کمک کنند تا با دیدگاهی مثبت و اطلاعاتی دقیق، گام‌های مؤثری در مسیر بهبودی خود بردارید.

کمردرد بعد از عمل باز کمر

کمردرد پس از عمل جراحی باز کمر، یک مسئله شایع اما مهم برای بیمارانیست که به دنبال بهبودی و بازگشت به زندگی عادی هستند. در این راستا، درک علل و راه‌های کنترل و درمان این درد بسیار مهم است. عواملی نظیر التهاب بافتی ناشی از فرآیند جراحی، فشار بر روی ماهیچه‌ها و اعصاب اطراف ستون فقرات، یا حتی تغییراتی در ساختار ستون فقرات می‌توانند به ایجاد کمردرد پس از جراحی کمک کنند. راهکارهای موثر شامل تمرینات تقویتی مخصوص، فیزیوتراپی، رعایت اصول ارگونومیک در فعالیت‌های روزمره، و در صورت نیاز، مداخلات درمانی تکمیلی می‌باشد. همکاری و استمرار بیمار در انجام فرآیند درمانی در تسریف کاهش درد و بهبود موثر است.

علائم کمردرد پس از جراحی باز کمر

کمردرد پس از جراحی باز کمر می‌تواند با علائم متفاوتی بروز کند که شناسایی آن‌ها برای درک بهتر وضعیت بیمار و راهبردهای درمانی ضروری است. در ادامه، به توضیح علائم رایج این شرایط پرداخته‌ایم:

  1. درد مداوم یا پراکنده در ناحیه کمر: بیماران ممکن است از درد دائمی در ناحیه کمر شکایت کنند که گاهی اوقات ممکن است به صورت تیرکشنده یا سوزشی باشد. این درد می‌تواند نتیجه التهاب، فشار بر عصب‌ها، یا تغییرات ساختاری در ستون فقرات باشد.
  2. سفتی و محدودیت حرکت: بیماران ممکن است احساس کنند که قابلیت انعطاف و حرکت کمرشان محدود شده است، خصوصاً در صبح یا پس از دوره‌های طولانی بدون حرکت.
  3. بی‌حسی یا گزگز در پاها: این حالت زمانی رخ می‌دهد که فشار بر روی اعصاب اطراف ستون فقرات باعث اختلال در عملکرد آن‌ها شود، که می‌تواند به صورت بی‌حسی، گزگز یا ضعف در پاها بروز پیدا کند.
  4. تغییرات در حالت راه رفتن: درد یا اختلال در عملکرد اعصاب می‌تواند بر روی نحوه راه رفتن فرد تأثیر بگذارد، که ممکن است منجر به لنگیدن یا تغییر در راه رفتن شود.
  5. افزایش درد هنگام انجام فعالیت‌های خاص: بیماران ممکن است متوجه شوند که انجام فعالیت‌های خاص مانند خم شدن، بلند کردن اجسام، یا حتی تغییر حالت ایستادن، باعث تشدید درد می‌شود.
  6. خستگی مفرط: درد مداوم می‌تواند بر روی سطح انرژی و استراحت فرد تأثیر بگذارد، منجر به احساس خستگی مفرط و کاهش توانایی در انجام فعالیت‌های روزمره شود.
  7. مشکلات خواب: درد می‌تواند بر روی کیفیت خواب تأثیر بگذارد، باعث بی‌خوابی یا تداخل در الگوهای خواب شود.

کمردرد بعد از عمل باز

رفع این علائم مستلزم توجه و همکاری نزدیک با تیم درمانی است. رویکردهای درمانی ممکن است شامل داروهای ضدالتهاب، فیزیوتراپی، تمرینات کششی و تقویتی، و در موارد خاص، مداخلات درمانی دیگر باشد. اهمیت دارد که بیماران در مورد تجربیات خود صادق باشند و با پزشک خود در مورد هرگونه تغییر یا تشدید علائم مشورت کنند.

علل کمردرد پس از جراحی باز کمر

کمردرد پس از جراحی باز کمر می‌تواند ناشی از عوامل مختلفی باشد که شناخت و درمان آن‌ها برای کاهش درد و بهبود کیفیت زندگی بیماران ضروری است. در این مقاله به بررسی دلایل رایج این نوع کمردرد و راهکارهای مدیریت آن می‌پردازیم:

  1. التهاب ناشی از فرآیند جراحی: جراحی باز کمر معمولاً با برش‌ها و تغییرات بافتی همراه است که می‌تواند منجر به التهاب در اطراف ناحیه جراحی شود. این التهاب موقتی است اما می‌تواند باعث درد شدید شود.
  2. فشار بر روی ماهیچه‌ها و اعصاب: در طی جراحی، ممکن است بر روی ماهیچه‌ها و اعصاب اطراف ستون فقرات فشار وارد شود. این فشار می‌تواند منجر به درد، بی‌حسی یا ضعف در پاها شود.
  3. تغییرات ساختاری در ستون فقرات: جراحی ممکن است باعث تغییر در شکل و ساختار طبیعی ستون فقرات شود که این تغییرات می‌توانند منجر به درد شوند.
  4. بازگشت دیسک بین مهره‌ای: گاهی اوقات، پس از جراحی دیسک، ممکن است دیسک دیگری در همان ناحیه یا ناحیه‌ای دیگر دچار مشکل شود که این امر نیز باعث کمردرد می‌شود.
  5. آرتروز ستون فقرات: جراحی می‌تواند فرآیند آرتروز را در ستون فقرات تسریع کند که این امر باعث درد و سفتی می‌شود.
  6. تنگی کانال نخاعی: این حالت زمانی رخ می‌دهد که فضای اطراف نخاع کاهش یافته و بر روی نخاع و اعصاب فشار می‌آورد، این عارضه می‌تواند پس از عمل باز رخ دهد.
  7. عدم تطابق اندام‌ها: اگر پس از جراحی، اندام‌ها به درستی هم‌تراز نشوند، می‌تواند منجر به تنش و درد در کمر شود.

برای مدیریت این دردها، توصیه می‌شود که بیماران با پزشک خود در ارتباط باشند تا با استفاده از روش‌هایی نظیر فیزیوتراپی، داروهای ضد التهاب، تمرینات ویژه و در صورت لزوم، روش‌های درمانی تکمیلی، به بهبودی و کاهش درد کمک کنند.

درمان کمردرد پس از جراحی

تشخیص کمردرد پس از عمل جراحی باز کمر

تشخیص کمردرد پس از جراحی باز کمر یک فرآیند پیچیده است که مستلزم دقت بالایی از سوی متخصصان درد می‌باشد. این فرآیند معمولاً با گرفتن شرح حال کامل از بیمار شروع می‌شود، که شامل پرسش‌هایی درباره‌ی نوع درد، مکان دقیق، شدت و زمان بروز درد است. سپس متخصصان درد به انجام معاینه‌ی فیزیکی می‌پردازند تا وضعیت حرکتی، قدرت عضلانی و واکنش‌های عصبی را بررسی کنند.

در ادامه پزشک برای درک بهتر علت دردهای پس از جراحی و تشخیص دقیق‌تر، ممکن است از آزمایشات و تصویربرداری‌های زیر استفاده می‌کند:

1. ام آر آی (MRI):

این آزمایش تصویربرداری با استفاده از میدان‌های مغناطیسی قوی و امواج رادیویی، تصاویر دقیقی از استخوان‌ها و بافت‌های نرم اطراف ستون فقرات ارائه می‌دهد و می‌تواند التهاب، فشار بر اعصاب یا هرگونه تغییر ساختاری را نشان دهد.

2. سی تی اسکن (CT Scan):

این آزمایش توانایی ارائه تصاویر دقیق از استخوان‌های ستون فقرات را دارد و برای بررسی مشکلات استخوانی یا تغییرات پس از جراحی مفید است.

3. مایلوگرافی:

در این روش، رنگ خاصی به کانال نخاعی تزریق می‌شود که با CT Scan ترکیب شده و تصویر واضح‌تری از فضای اطراف نخاع و اعصاب فراهم می‌کند.

4. الکترومایوگرافی (EMG):

این آزمایش عملکرد عصب‌ها و عضلات را بررسی می‌کند و می‌تواند نشان‌دهنده آسیب یا فشار بر اعصاب باشد.

5. آزمایشات خون:

گاهی اوقات آزمایشات خون برای بررسی عفونت‌ها، التهابات یا دیگر شرایط پزشکی که می‌توانند باعث درد شوند، انجام می‌شود.

6. اکس‌ری (X-ray):

اگرچه اکس‌ری برای تشخیص مشکلات بافت نرم کاربرد زیادی ندارد، اما می‌تواند برای ارزیابی وضعیت استخوان‌ها و تشخیص مشکلات مربوط به استخوان‌های ستون فقرات استفاده شود.

مهم است که بیماران در طول فرآیند تشخیص، با پزشک خود همکاری داشته باشند و تمام نگرانی‌ها و سوالات خود را مطرح کنند. انتخاب روش تشخیصی مناسب بستگی به شرایط خاص هر بیمار دارد و توسط تیم درمانی بر اساس علائم و نتایج معاینه فیزیکی تعیین می‌شود.

تشخیص کمردرد پس از جراحی

درمان کمر درد پس از عمل جراحی باز کمر

درمان کمردردهای پس از عمل جراحی دیسک کمر مستلزم برنامه‌ای جامع و چندبعدی است که شامل رویکردهای مختلفی برای کاهش درد و بهبود عملکرد بیمار می‌باشد. در ادامه، به بررسی روش‌های درمانی مؤثر در این زمینه پرداخته‌ایم:

دارو درمانی

داروها نقش مهمی در کاهش التهاب و درد ناشی از جراحی دیسک کمر دارند. این دسته شامل داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs)، مسکن‌های خفیف تا متوسط مانند استامینوفن و در موارد شدیدتر، داروهای ضد درد اپیوئیدی می‌باشد. استفاده از شل کننده‌های عضلانی نیز می‌تواند به کاهش اسپاسم عضلانی و درد کمک کند.

لیزر درمانی با لیزر کم توان

لیزر درمانی با استفاده از اشعه‌های کم توان می‌تواند به کاهش التهاب و تسریع روند بهبودی کمک کند. این روش با تحریک میتوکندری‌های سلولی، به افزایش تولید ATP و بهبود ترمیم بافت کمک می‌کند.

ماساژ درمانی

ماساژ درمانی می‌تواند به کاهش تنش عضلانی، بهبود گردش خون و کاهش درد در ناحیه کمر کمک کند. این روش به ویژه برای کاهش استرس و اضطراب مرتبط با درد مزمن مفید است.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی یکی از اصلی‌ترین رویکردها در درمان کمردرد پس از جراحی است. تمرینات تخصصی کششی و تقویتی، استفاده از گرما یا سرما، و الکتروتراپی می‌توانند به بهبود انعطاف‌پذیری، تقویت عضلات حمایت‌کننده کمر و کاهش کمردرد پس از جراحی باز کمر کمک کنند.

ورزش درمانی

تمرینات ویژه ورزشی که توسط متخصصین فیزیوتراپی طراحی شده‌اند، می‌توانند به تقویت عضلات اطراف ستون فقرات و بهبود تعادل و هماهنگی کمک کنند. ورزش‌هایی مانند پیلاتس، یوگا و شنا می‌توانند برای این منظور مناسب باشند.

تزریقات ستون فقرات

تزریقات مانند استروئیدهای اپیدورال می‌توانند برای کاهش التهاب و درد در ناحیه ستون فقرات مفید باشند. این روش به خصوص برای کاهش درد حاد و تسریع روند بهبودی استفاده می‌شود.

رادیو فرکوئنسی

درمان با رادیو فرکوئنسی یک روش کم تهاجمی برای کاهش درد است که با استفاده از امواج رادیویی برای گرم کردن و تخریب اعصابی که سیگنال‌های درد را منتقل می‌کنند. این روش برای بیمارانی که از درمان‌های دیگر نتیجه نگرفته‌اند، می‌تواند گزینه‌ای مفید باشد.

هر یک از این روش‌های درمانی می‌توانند بسته به شرایط خاص بیمار و تشخیص پزشک معالج به کار گرفته شوند. مهم است که بیماران قبل از آغاز هر نوع درمان جدید، با متخصص درد مشورت کنند تا از سازگاری روش درمانی با شرایط خود اطمینان حاصل کنند.

درمان کمر درد بعد از جراحی

علاوه بر روش‌های درمانی که پیش‌تر توضیح داده شد، چندین رویکرد دیگر نیز می‌توانند به درمان کمردردهای پس از عمل جراحی دیسک کمر کمک کنند. این روش‌ها شامل موارد زیر هستند:

تکنیک‌های مدیریت استرس

استرس و اضطراب می‌توانند علائم درد را تشدید کنند. تکنیک‌های مدیریت استرس مانند تن‌آرامی عضلانی، مدیتیشن و تنفس عمیق می‌توانند به کاهش سطح استرس و در نتیجه کاهش درد کمک کنند.

طب سوزنی

طب سوزنی، که یکی از شیوه‌های درمانی طب سنتی چینی است، می‌تواند در کاهش درد کمر مؤثر باشد. این روش شامل قرار دادن سوزن‌های بسیار نازک در نقاط خاصی از بدن برای تحریک اعصاب، عضلات و بافت همبند است.

تغییر سبک زندگی

تغییرات در سبک زندگی مانند بهبود وضعیت بدنی، کاهش وزن برای کم کردن فشار به کمر، و اجتناب از فعالیت‌هایی که می‌توانند باعث فشار بیشتر به کمر شوند، نیز می‌توانند در کاهش درد مؤثر باشند.

تغذیه

یک رژیم غذایی متعادل شامل غذاهای غنی از کلسیم و ویتامین D می‌تواند به حفظ سلامت استخوان‌ها و عضلات کمک کند و در نتیجه به کاهش درد منجر شود.

مشاوره یا روان‌درمانی

برای برخی بیماران، کمردرد مزمن می‌تواند منجر به مشکلات روحی و احساسی شود. مشاوره یا روان‌درمانی می‌تواند به بیماران کمک کند تا استراتژی‌های مقابله‌ای مؤثری برای کنار آمدن با درد و استرس ناشی از آن پیدا کنند.

انتخاب بهترین روش درمانی بستگی به شرایط فردی، شدت و نوع درد، و پاسخ بیمار به درمان‌های قبلی دارد. مشورت با یک تیم درمانی متخصص که ممکن است شامل پزشکان، فیزیوتراپیست‌ها، روانشناسان و متخصصان طب توانبخشی باشد، می‌تواند به تعیین بهترین برنامه درمانی برای هر بیمار کمک کند.

خلاصه کلام

کمردرد پس از جراحی دیسک کمر مشکلی رایج است، اما خوشبختانه روش‌های درمانی متنوعی برای مدیریت آن وجود دارد. این روش‌ها شامل دارو درمانی، فیزیوتراپی، ماساژ، ورزش درمانی و رویکردهای تخصصی مانند لیزر کم توان، تزریقات و رادیو فرکوئنسی می‌باشند. همچنین، تکنیک‌های مدیریت استرس و تغییرات سبک زندگی می‌توانند در کاهش درد مؤثر باشند. مهم است که بدانید درمان باید متناسب با شرایط منحصر به فرد شما انتخاب شود. اگر از درد پس از جراحی رنج می‌برید، به متخصص درد مراجعه کنید تا یک درمان درست و مناسب شما را درمان کند. در صورت داشتن سوالات یا نیاز به اطلاعات بیشتر، لطفاً در بخش کامنت‌ها از ما بپرسید.
سندروم مفصل فاست

سندروم مفصل فاست چیست؟

اگر شما هم جزو کسانی هستید که با درد کمر یا گردن دست و پنجه نرم می‌کنید، ممکن است با سندروم مفصل فاست آشنایی داشته باشید. این دردهای مزاحم که گاهی اوقات فعالیت‌های روزانه را به چالش می‌کشند، می‌توانند ناشی از التهاب یا فشار بر مفاصل کوچک ستون فقرات باشند. ما در این مقاله قصد داریم به شما نشان دهیم که نیازی به تحمل این دردها نیست. با درک بهتر از سندروم مفصل فاست و آشنایی با راه‌های مقابله با آن، شما می‌توانید گام‌های مؤثری برای بهبود وضعیت خود بردارید. بیایید با هم نگاهی دقیق‌تر به این سندروم و روش‌های مدیریت آن بیندازیم تا شما بتوانید به زندگی بدون درد بازگردید.

سندروم مفصل فاست چیست؟

سندروم مفصل فاست یک وضعیت پزشکی است که در آن مفاصل فاست کوچک، که به همراه دیسک‌ها در حفظ ثبات و انعطاف‌پذیری ستون فقرات نقش دارند، ملتهب و دردناک می‌شوند. این عارضه می‌تواند منجر به درد مزمن، به‌ویژه در ناحیه گردن و کمر شود و حرکت را محدود کند. در ادامه علائم بازر این سندروم را برایتان توضیح خواهیم داد.

علائم بروز سندروم فاست

سندروم مفصل فاست می‌تواند علائم مختلفی داشته باشد که بسته به موقعیت و شدت آسیب‌دیدگی متفاوت است. درک این علائم مهم است تا بتوانید به موقع اقدامات لازم برای درمان را انجام دهید. اینجا برخی از رایج‌ترین نشانه‌هایی که ممکن است نشان‌دهنده بروز سندروم مفصل فاست باشند، آورده شده‌اند:

  • درد محلی: احساس درد در ناحیه خاصی از کمر یا گردن که ممکن است به سایر قسمت‌ها مانند بازوها یا پاها گسترش پیدا نکند.
  • افزایش درد با حرکت: تشدید درد هنگام چرخش، خم شدن یا انجام حرکات خاص که فشار را به مفاصل فاست وارد می‌کند.
  • حساسیت در نقطه خاص: درد شدید در نقاطی که فشار مستقیم بر مفصل فاست وارد می‌شود.
  • محدودیت حرکتی: کاهش دامنه حرکت در ناحیه گردن یا کمر که می‌تواند به فعالیت‌های روزمره شما آسیب برساند.
  • گرفتگی عضلانی: احساس سفتی یا گرفتگی در اطراف مفصل فاست که ممکن است به دلیل واکنش بدن به درد باشد.

اگر شما هم با هر یک از این علائم روبرو هستید، ممکن است به سندروم مفصل فاست مبتلا باشید. مهم است که برای تشخیص دقیق و بررسی گزینه‌های درمانی به متخصص مراجعه کنید. درک علائم و اقدام به موقع می‌تواند به شما کمک کند تا سریع‌تر روند بهبودی را آغاز کنید.

در ادامه درباره عوامل متعددی که در بروز سندروم مفصل فاست نقش دارند،صحبت خواهیم کرد.

سندروم مفاصل فاست

دلایل بروز سندروم مفصل فاست

سندروم مفصل فاست به دلایل متعددی رخ می‌دهد که می‌تواند بر سلامت و عملکرد این مفاصل کوچک اما حیاتی در ستون فقرات تأثیر بگذارد. درک این عوامل به تشخیص و انتخاب استراتژی‌های مؤثر برای مدیریت درد کمک می‌کند:

  1. فرسودگی و پیری: با افزایش سن، مفاصل فاست می‌توانند به دلیل استهلاک طبیعی آسیب ببینند.
  2. صدمات و آسیب‌های وارده: تصادفات، ضربات و جراحات ناشی از ورزش می‌توانند به مفاصل فاست آسیب برسانند.
  3. عدم تعادل عضلانی: ضعف یا بیش‌فعالی در عضلات اطراف می‌تواند به مفاصل فاست فشار غیرمعمول وارد کند.
  4. آرتروز: فرسودگی طبیعی مفاصل که با افزایش سن رخ می‌دهد، می‌تواند به آرتروز منجر شود و التهاب و درد مفاصل فاست را افزایش دهد.
  5. شغل‌های فیزیکی سنگین: مشاغلی که نیاز به کار بدنی سنگین یا تکرار حرکات دشوار دارند، می‌توانند فشار مضاعفی بر مفاصل فاست وارد کنند.
  6. اسپوندیلولیستزی: این حالت که در آن یک مهره بر روی دیگری سر می‌خورد، می‌تواند فشار و درد در مفاصل فاست را افزایش دهد.
  7. اضافه وزن و چاقی: وزن بیش از حد بر ستون فقرات و مفاصل فاست فشار اضافی وارد می‌کند، که می‌تواند به التهاب و درد منجر شود.
  8. سیگار کشیدن: تأثیر منفی بر جریان خون و تغذیه بافت‌ها، که می‌تواند به تخریب مفاصل و درد منجر شود.
  9. بلند کردن نادرست اشیاء سنگین: استفاده نادرست از تکنیک‌های بلند کردن می‌تواند فشار زیادی بر مفاصل فاست وارد کند.
  10. سوءتغذیه: رژیم غذایی نامناسب می‌تواند بر سلامت عمومی بافت‌ها و مفاصل تأثیر بگذارد.
  11. کمبود فعالیت بدنی: عدم ورزش و فعالیت کافی می‌تواند به ضعف عضلانی و افزایش فشار بر مفاصل فاست منجر شود.

درک و مدیریت این عوامل می‌تواند به پیشگیری و کاهش علائم سندروم مفصل فاست و حفظ عملکرد ستون فقرات کمک کند. داشتن یک سبک زندگی سالم، شامل ورزش منظم، رژیم غذایی متعادل و استفاده از تکنیک‌های صحیح بلند کردن، می‌تواند در پیشگیری و مدیریت این عارضه مؤثر باشد.

درمان درد مفاصل فاست

درمان سندروم مفصل فاست

برای درمان سندروم مفصل فاست، رویکردهای متعددی وجود دارد که بدون نیاز به جراحی، به تسکین درد و بهبود عملکرد کمک می‌کنند. این روش‌ها را می‌توان به دو دسته اصلی تقسیم کرد: روش‌های غیرجراحی و  روش تزریقی.

  • فیزیوتراپی: یکی از مؤثرترین روش‌ها برای کاهش درد و بهبود عملکرد است. فیزیوتراپیست‌ها با استفاده از تمرینات کششی و تقویتی به شما کمک می‌کنند تا عضلات اطراف ستون فقراتتان را تقویت کنید، انعطاف‌پذیری را افزایش دهید و فشار بر مفاصل فاست کاهش دهید. اقدامات فیزیوتراپی برای درمان سندروم مفصل فاست عبارتند از:
    • تمرینات ویژه برای تقویت عضلات کمر
    • کشش عضلات درگیر
    • اجتناب از ایستادن‌های طولانی مدت و حفظ وضعیت‌های بدون درد
    • انجام ماساژ و درمان‌های تخصصی برای باز کردن مفاصل فاست
    • استفاده از تکنیک‌های نیدلینگ برای رفع گرفتگی‌های عضلانی
  • تمرینات کمر و گردن: این تمرینات به طور خاص برای کمک به کاهش فشار بر مفاصل فاست و بهبود تحمل بدن به درد طراحی شده‌اند. انجام مرتب این تمرینات می‌تواند به تسکین درد کمک کند.
  • استفاده از گرما یا سرما: کمپرس‌های گرم یا سرد می‌توانند به کاهش التهاب و تسکین درد کمک کنند. گرما به آرامش عضلات و افزایش جریان خون کمک می‌کند، در حالی که سرما التهاب و تورم را کاهش می‌دهد.
  • درمان‌های دستی: ماساژ درمانی، کایروپراکتیک و اوستئوپاتی می‌توانند به بهبود حرکت و کاهش تنش عضلانی کمک کنند. این روش‌ها با افزایش جریان خون و تسکین نقاط فشار، به کاهش درد کمک می‌کنند.
  • تغییرات سبک زندگی: ورزش منظم، اصلاح وضعیت بدن و اجتناب از فعالیت‌هایی که فشار بیش از حد به ستون فقرات وارد می‌کنند، می‌توانند به کاهش دردهای مزمن کمک کنند.
  • داروها: استفاده از داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) و مسکن‌ها می‌توانند در کوتاه‌مدت به کاهش درد و التهاب کمک کنند.

روش‌های تزریقی:

  • تزریق مفصل فاست: این روش شامل تزریق داروهای ضدالتهابی و بی‌حس‌کننده مستقیماً به مفصل فاست است. این کار می‌تواند به کاهش التهاب و درد کمک کند و به بیماران امکان می‌دهد تا به فعالیت‌های روزمره خود ادامه دهند.
  • تزریق نقطه ماشه‌ای: این روش شامل تزریق مواد بی‌حس‌کننده به نقاط خاصی از عضلات که باعث درد می‌شوند. این کار می‌تواند به شل شدن عضلات و کاهش درد کمک کند.
  • رادیوفرکانسی نوروتومی: این فرآیند با استفاده از امواج رادیویی برای ایجاد گرما و قطع اعصاب دردناک در مفصل فاست انجام می‌شود، که می‌تواند به کاهش درد طولانی‌مدت کمک کند.

درد سندروم مفصل فاست

انتخاب روش درمانی باید بر اساس شدت علائم، وضعیت کلی سلامتی بیمار و بازخورد به درمان‌های قبلی انجام شود. همیشه بهتر است قبل از انتخاب یک روش درمانی، با یک متخصص مشورت کنید تا اطمینان حاصل شود که برنامه درمانی متناسب با نیازهای خاص شما طراحی شده است.

درمان قطعی سندروم مفصل فاست چگونه است؟ این سوالی است که بسیاری از افرادی که با دردهای مزمن ستون فقرات دست و پنجه نرم می‌کنند، می‌پرسند. برای کاهش درد ناشی از این وضعیت، هم روش‌های جراحی و هم غیر جراحی موجود است که در این مقاله به بررسی جامع آنها خواهیم پرداخت.

خلاصه کلام

در این مقاله، به طور جامع به بررسی سندروم مفصل فاست و راهکارهای مختلف درمانی برای مدیریت این وضعیت پرداختیم. از فیزیوتراپی و تمرینات تخصصی برای تقویت عضلات اطراف ستون فقرات گرفته تا استفاده از کمپرس‌های گرم یا سرد برای کاهش التهاب و درد. همچنین، در مورد روش‌های تزریقی مانند تزریق مفصل فاست، تزریق نقطه ماشه‌ای و رادیوفرکانسی نوروتومی صحبت کردیم که هر یک می‌توانند به تسکین درد ناشی از این سندروم کمک کنند.

اگر شما هم با دردهای مرتبط با سندروم مفصل فاست دست و پنجه نرم می‌کنید و سوالاتی در این زمینه دارید، دعوت می‌کنیم سوالات خود را در بخش کامنت‌ها مطرح کنید تا به آنها پاسخ دهیم. علاوه بر این، اگر نیاز به مشاوره و معاینه دقیق‌تر دارید، توصیه می‌کنیم با شماره‌های مطب خانم دکتر ولییان  22896224 | 22896225 | 09029266688 تماس بگیرید تا یک قدم به زندگی بدون درد نزدیک‌تر شوید. به یاد داشته باشید، راه حل‌های موثر برای درد شما وجود دارد و شما لایق بهره‌مندی از یک زندگی راحت و بدون درد هستید.

درمان دیسک کمر با لیزر

درمان دیسک کمر با لیزر: روش درمان، مزایا و هزینه

کمردرد یکی از عارضه‌هایی است که به دلیل سبک زندگی افراد بسیار شایع است. قبلاً درباره‌ی انواع کمردرد و دلایل بروز آن صحبت کرده‌ایم. یکی از عمده دلایل کمردرد، دیسک کمر است. دیسک کمر باعث بروز درد و گاهی حتی مختل کردن ادامه فعالیت روزانه فرد میشود. در این مطلب درباره‌ی درمان دیسک کمر با لیزر با هم صحبت خواهیم کرد. جراحی با لیزر یکی از مدرن‌ترین شیوه‌های درمان مشکلات ستون فقرات شناخته می‌شود.
در این مطلب، به طور خاص به مزایای استفاده از لیزر در درمان دیسک کمر خواهیم پرداخت و نحوه عملکرد این روش در کاهش درد و بهبود کیفیت زندگی بیماران را تشریح می‌کنیم. از آنجا که انتخاب یک متخصص مجرب و ماهر می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر نتایج درمانی داشته باشد، نکاتی کلیدی در این خصوص ارائه خواهیم داد تا به شما کمک کنیم در انتخاب پزشک خود دقت بیشتری به خرج دهید. با ما همراه باشید تا دریابید چگونه این روش نوین می‌تواند در مسیر بهبودی و بازیابی توانایی‌های شما نقش اساسی ایفا کند.

جراحی دیسک کمر با لیزر

جراحی دیسک کمر با لیزر، یک روش پیشرفته و کم‌تهاجمی است که به منظور کاهش درد ناشی از مشکلات دیسک کمر، از جمله فتق دیسک، به کار می‌رود. در این فرآیند، از اشعه لیزر برای هدف قرار دادن و بخار کردن بخش‌های آسیب‌دیده دیسک بدون نیاز به ایجاد برش‌های بزرگ یا اقدامات تهاجمی استفاده می‌شود. این تکنیک، که به آن لیزر دیسککتومی نیز گفته می‌شود، به گونه‌ای طراحی شده است که با دقت بالایی فقط بافت‌های آسیب‌دیده را هدف قرار دهد، در حالی که حداقل آسیب را به بافت‌های سالم اطراف وارد می‌کند.
این روش که اغلب تحت بی‌حسی موضعی انجام می‌شود، امکان می‌دهد تا بیماران تجربه‌ای با درد و ناراحتی کمتر داشته باشند و دوره نقاهت آن‌ها نیز به طور قابل توجهی کوتاه‌تر از جراحی‌های سنتی باز است. از آنجایی که این تکنولوژی اجازه می‌دهد تا دقت بیشتری در حذف یا کاهش فشار از روی اعصاب نخاعی اعمال شود، بیماران می‌توانند شاهد بهبودی سریع‌تر در علائم خود باشند.
با این حال، مهم است که بیماران قبل از انتخاب این روش، با پزشک خود مشورت کنند تا اطمینان حاصل شود که جراحی دیسک کمر با لیزر برای وضعیت خاص آن‌ها مناسب است. این تکنیک ممکن است برای همه بیماران با مشکلات دیسک کمر مناسب نباشد، بنابراین تشخیص دقیق و ارزیابی جامع پزشکی ضروری است.
درمان دیسک کمر

مزایای درمان دیسک کمر با لیزر

درمان دیسک کمر با لیزر، به عنوان یک رویکرد نوین و کم‌تهاجمی، مزایای قابل توجهی برای بیماران دارد. در ادامه، به بررسی این مزایا به صورت لیستی می‌پردازیم:

  1. کم‌تهاجمی بودن: در مقایسه با جراحی‌های سنتی که نیازمند برش‌های بزرگ و دستکاری گسترده‌تری هستند، استفاده از لیزر به میزان قابل توجهی کم‌تهاجمی‌تر است و به بافت‌های اطراف آسیب کمتری وارد می‌کند.
  2. زمان نقاهت کوتاه‌تر: بیماران پس از درمان دیسک کمر با لیزر، به طور معمول دوره نقاهت کوتاه‌تری را تجربه می‌کنند و سریع‌تر به فعالیت‌های روزمره خود باز می‌گردند.
  3. درد و ناراحتی کمتر پس از عمل: به دلیل طبیعت کم‌تهاجمی این روش، بیماران معمولاً کمتر از درد و ناراحتی پس از عمل رنج می‌برند، که این امر نیاز به مصرف داروهای مسکن را کاهش می‌دهد.
  4. خطر عوارض جانبی کمتر: از آنجا که جراحی با لیزر کمتر تهاجمی است، خطر عفونت، خونریزی و سایر عوارض جانبی نیز کمتر است.
  5. دقت بالا: استفاده از لیزر به پزشک اجازه می‌دهد تا با دقت بالایی بر روی ناحیه مورد نظر تمرکز کرده و بافت‌های آسیب‌دیده را بدون آسیب به بافت‌های سالم اطراف درمان کند.
  6. حفظ ساختار ستون فقرات: از آنجا که این روش کمتر تهاجمی است، احتمال حفظ ساختار و عملکرد طبیعی ستون فقرات بیشتر است، که به حفظ ثبات و انعطاف‌پذیری کمک می‌کند.
  7. انعطاف‌پذیری در درمان: درمان با لیزر می‌تواند به تنهایی یا به عنوان بخشی از یک برنامه درمانی جامع، شامل ترکیبی از دارو، فیزیوتراپی و سایر روش‌های غیرجراحی، استفاده شود.
  8. بازگشت سریع به فعالیت‌ها: بیماران پس از درمان معمولاً قادر به بازگشت سریع به فعالیت‌های شغلی و تفریحی خود هستند، که این امر به بهبود کیفیت زندگی آن‌ها کمک می‌کند.
  9. مناسب برای بیمارانی که نمی‌توانند تحت جراحی سنتی قرار گیرند: برخی از بیماران به دلیل شرایط پزشکی دیگر یا سن بالا، نمی‌توانند تحت جراحی‌های سنتی قرار گیرند. درمان با لیزر می‌تواند یک گزینه امن‌تر برای این بیماران باشد.

در نهایت، انتخاب این روش باید با مشورت دقیق و ارزیابی کامل پزشکی صورت گیرد تا اطمینان حاصل شود که برای وضعیت خاص هر بیمار مناسب است.

جراحی لیزر دیسک کمر برای چه کسانی مناسب است؟

درمان دیسک کمر با لیزر ممکن است برای گروه‌های خاصی از بیماران به عنوان گزینه‌ای مطلوب در نظر گرفته شود. این افراد شامل:

  1. افرادی با فتق دیسک کمر: کسانی که از فتق دیسک رنج می‌برند و درد آن‌ها با درمان‌های غیرجراحی مانند فیزیوتراپی یا دارو بهبود نیافته است.
  2. بیمارانی که از دردهای مزمن کمر رنج می‌برند: افرادی که تجربه درد مداوم در ناحیه کمر دارند و این درد بر کیفیت زندگی آن‌ها تأثیر منفی گذاشته است.
  3. کسانی که به دنبال روش‌های کم‌تهاجمی هستند: افرادی که تمایلی به انجام جراحی‌های باز و تهاجمی ندارند و به دنبال گزینه‌هایی با دوره نقاهت کوتاه‌تر و خطر کمتر هستند.
  4. بیماران با محدودیت‌های زمانی برای بهبودی: افرادی که به دلایل شغلی یا شخصی، نیاز به بازگشت سریع به فعالیت‌های روزمره دارند.
  5. افرادی که نمی‌توانند تحت جراحی‌های سنتی قرار گیرند: بیماران مسن یا کسانی که به دلیل شرایط پزشکی موجود، نمی‌توانند تحت جراحی‌های سنگین قرار گیرند.

مهم است که قبل از انتخاب درمان دیسک کمر با لیزر، با بهترین متخصص درد مشورت کند تا اطمینان حاصل شود که این روش برای شرایط خاص او مناسب است.
جراحی دیسک کمر با لیزر

درمان دیسک با لیزر چگونه است؟

درمان دیسک کمر با لیزر، روشی کم‌تهاجمی و پیشرفته است که برای کاهش درد ناشی از مشکلات دیسک کمر به کار می‌رود. این فرآیند به شرح زیر انجام می‌شود:

1. آماده‌سازی بیمار:

بیمار تحت بی‌حسی موضعی قرار می‌گیرد تا از ناحیه‌ای که قرار است تحت درمان با لیزر قرار گیرد، بی‌حس شود. این امر اطمینان حاصل می‌کند که بیمار در طول فرآیند احساس راحتی بیشتری داشته باشد.

2. دسترسی به دیسک آسیب‌دیده:

پزشک با استفاده از تصویربرداری هدایتی مانند فلوروسکوپی (نوعی اشعه X زنده)، یک سوزن را به طور دقیق به دیسک آسیب‌دیده هدایت می‌کند. این تکنیک به پزشک اجازه می‌دهد تا با دقت بالا و بدون آسیب رساندن به بافت‌های اطراف، به ناحیه مورد نظر دسترسی پیدا کند.

3. استفاده از لیزر:

پس از قرارگیری سوزن در موقعیت صحیح، یک فیبر نوری که به دستگاه لیزر متصل است از طریق سوزن وارد می‌شود. پزشک سپس اشعه لیزر را فعال می‌کند تا بافت آسیب‌دیده دیسک به آرامی بخار شود یا کاهش یابد.

4. کاهش فشار و تسکین درد:

حرارت ناشی از لیزر باعث بخار شدن بخشی از دیسک می‌شود، که این امر به کاهش فشار بر روی اعصاب و بهبود علائم درد کمک می‌کند. در برخی موارد، لیزر می‌تواند به سفت شدن بافت نرم اطراف و کاهش خطر فتق‌های بیشتر کمک کند.

5. پایان فرآیند و بازیابی:

پس از اتمام درمان با لیزر، سوزن و فیبر نوری به دقت خارج می‌شوند. بیمار معمولاً می‌تواند پس از یک دوره کوتاه استراحت، کلینیک یا بیمارستان را ترک کند. دوره نقاهت پس از این نوع درمان معمولاً کوتاه است و بیماران اغلب می‌توانند به سرعت به فعالیت‌های روزمره خود بازگردند.

6. پیگیری‌های پس از درمان:

بیماران پس از درمان ممکن است نیاز به جلسات پیگیری با پزشک داشته باشند تا پیشرفت بهبودی خود را ارزیابی کنند. در برخی موارد، توصیه‌هایی مانند فیزیوتراپی یا تمرینات کششی ممکن است برای کمک به بهبودی سریع‌تر و پیشگیری از مشکلات آینده ارائه شود.

نکات مراقبت بعد از جراحی دیسک کمر با لیزر

پس از جراحی دیسک کمر با لیزر، رعایت نکات مراقبتی خاصی می‌تواند به بهبودی سریع‌تر و کاهش خطر بازگشت مشکل کمک کند. در ادامه به برخی از این نکات اشاره شده است:

  1. استراحت مطلوب: در روزهای اول پس از درمان، استراحت کافی حائز اهمیت است تا به بدن فرصت دهید تا فرآیند بهبودی را آغاز کند.
  2. پیروی از دستورالعمل‌های پزشکی: مطمئن شوید که دستورالعمل‌های پزشک معالج خود، از جمله مصرف داروها و زمانبندی جلسات پیگیری را به دقت رعایت کنید.
  3. اجتناب از فعالیت‌های سنگین: از انجام فعالیت‌های سنگین یا بلند کردن اجسام سنگین تا زمانی که پزشک اجازه دهد، خودداری کنید تا از فشار بیش از حد بر روی ناحیه درمان‌شده جلوگیری شود.
  4. انجام تمرینات توصیه شده: پس از اینکه پزشک اجازه داد، شروع به انجام تمرینات کششی و تقویتی ملایم کنید تا به بهبود انعطاف‌پذیری و قدرت عضلانی کمک کند.
  5. مصرف آب فراوان: نوشیدن مقادیر کافی آب به حفظ هیدراتاسیون بدن کمک کرده و می‌تواند فرآیند بهبودی را تسریع بخشد.
  6. تغذیه سالم: یک رژیم غذایی متعادل و غنی از مواد مغذی می‌تواند به تقویت سیستم ایمنی بدن و بهبود سریع‌تر کمک کند.
  7. جلوگیری از سیگار کشیدن: سیگار کشیدن می‌تواند فرآیند بهبودی را کند کند، بنابراین توصیه می‌شود در طول دوره نقاهت از آن پرهیز کنید.

با رعایت این نکات مراقبتی، می‌توانید به بهبودی خود پس از درمان دیسک کمر با لیزر کمک کنید و به سرعت به فعالیت‌های عادی خود بازگردید. همیشه مهم است که در صورت بروز هرگونه علائم نگران‌کننده یا سوالاتی در مورد مراقبت‌های پس از درمان، با پزشک خود مشورت کنید.
جراحی دیسک کمر با لیزر

عوارض لیزر درمانی دیسک کمر

هرچند درمان دیسک کمر با لیزر به عنوان یک روش کم‌تهاجمی شناخته می‌شود، اما مانند هر روش درمانی دیگری ممکن است با عوارض جانبی خاصی همراه باشد. در اینجا به برخی از این عوارض اشاره می‌کنیم:

  1. عفونت: هرگونه دخالت جراحی می‌تواند خطر ابتلا به عفونت را به همراه داشته باشد، اگرچه این خطر در روش‌های کم‌تهاجمی مانند لیزر کمتر است.
  2. خونریزی: اگرچه نادر است، اما خونریزی در محل درمان ممکن است رخ دهد.
  3. آسیب به اعصاب: در موارد بسیار نادر، اشعه لیزر ممکن است به اعصاب نزدیک دیسک آسیب برساند، که می‌تواند باعث درد، بی‌حسی یا ضعف شود.
  4. عدم تسکین درد: برخی از بیماران ممکن است تجربه کنند که درمان با لیزر درد آن‌ها را به طور کامل تسکین نمی‌دهد یا نیاز به درمان‌های اضافی دارند.
  5. بازگشت دیسک فتقی: در برخی موارد، حتی پس از درمان با لیزر، امکان بازگشت فتق دیسک وجود دارد.
  6. واکنش به بی‌حسی: برخی از بیماران ممکن است به داروهای بی‌حسی استفاده شده در طول عمل واکنش نشان دهند.

مهم است که قبل از تصمیم‌گیری برای انجام عمل لیزر دیسک کمر، با پزشک خود در مورد این عوارض جانبی احتمالی و همچنین سایر گزینه‌های درمانی موجود مشورت کنید.

پیشگیری از بروز مجدد دیسک کمر پس از لیزر درمانی

پیشگیری از بروز مجدد دیسک کمر پس از درمان با لیزر در تهران اقدامی ضروری است که به حفظ سلامت ستون فقرات و کاهش خطر عود مشکلات مربوط به دیسک کمر کمک می‌کند. این راهکارها می‌توانند به افراد کمک کنند تا پس از درمان از یک زندگی فعال و بدون درد لذت ببرند:

  1. تمرینات تقویتی: انجام منظم تمرینات تقویتی برای عضلات اصلی، به ویژه عضلات شکم و پشت، می‌تواند به حمایت از ستون فقرات کمک کرده و فشار بر دیسک‌ها را کاهش دهد.
  2. حفظ وزن سالم: اضافه وزن می‌تواند فشار زیادی بر ستون فقرات وارد کند. حفظ وزنی سالم با یک رژیم غذایی متعادل و فعالیت بدنی منظم، می‌تواند به کاهش این فشار کمک کند.
  3. بهبود وضعیت بدنی: توجه به وضعیت بدنی صحیح هنگام نشستن، ایستادن و بلند کردن اجسام می‌تواند به کاهش فشار بی‌مورد بر کمر کمک کند.
  4. اجتناب از فعالیت‌های خطرناک: فعالیت‌هایی که باعث می‌شوند ستون فقرات به طور ناگهانی خم یا پیچیده شود، مانند برخی از ورزش‌ها یا حرکات شدید بدنی، باید با احتیاط انجام شوند.
  5. انجام فیزیوتراپی: ادامه فیزیوتراپی پس از درمان می‌تواند به تقویت عضلات و حفظ انعطاف‌پذیری کمک کند و خطر عود دیسک کمر را کاهش دهد.
  6. کشش منظم: انجام تمرینات کششی منظم می‌تواند به حفظ انعطاف‌پذیری ستون فقرات کمک کرده و فشار بر دیسک‌ها را کاهش دهد.
  7. مشورت با متخصص: داشتن ارتباط منظم با متخصص طب فیزیکی و توانبخشی یا جراح اعصاب برای بررسی وضعیت ستون فقرات و دیسک‌ها ضروری است.

با پیروی از این راهکارها، افرادی که درمان دیسک کمر با لیزر را انجام داده‌اند، می‌توانند به بهبودی پایدار خود کمک کرده و از یک زندگی فعال و بدون درد لذت ببرند.

مراقبت های بعد از جراحی دیسک با لیزر
فیزیوتراپی پس از جراحی به تقویت عضلات کمر کمک میکند.

سوالات متداول

اغلب افراد هنگام مراجعه به کلینیک درد یکسری سوالات در خصوص درمان دیسک کمر با لیزر دارند که در ادامه به آن‌ها میپردازیم. در صورتی که سوال شما در ادامه نبود، در بخش نظرات سوالتان را بنویسید تا کارشناسان در اولین فرصت پاسخ دهند.

1. روش‌های درمانی جایگزین برای درمان دیسک کمر کدامند؟

    • فیزیوتراپی و تمرینات کششی
    • تزریق استروئید اپیدورال
    • جراحی باز دیسککتومی
    • میکرودیسککتومی
    • کایروپراکتیک و اوستئوپاتی

2. تفاوت جراحی لیزری دیسک با روش‌های دیگر در چیست؟

جراحی لیزری دیسک کم‌تهاجمی‌تر است، دوره نقاهت کوتاه‌تری دارد و آسیب کمتری به بافت‌های اطراف وارد می‌کند.

3. آیا پس از عمل جراحی لیزری دیسک کمر نیاز به فیزیوتراپی هست؟

بله، فیزیوتراپی و تمرینات تقویتی ممکن است برای تقویت عضلات پشت و بهبود انعطاف‌پذیری توصیه شود.

4. چه مدت بعد از جراحی دیسک با لیزر درد بیمار از بین می‌رود؟

زمان بهبودی می‌تواند متفاوت باشد، اما بسیاری از بیماران طی چند هفته پس از جراحی شاهد کاهش قابل توجه درد هستند.

5. آیا عمل جراحی لیزری دیسک کمر دردناک است؟

این عمل معمولاً تحت بی‌حسی موضعی انجام می‌شود، بنابراین درد کمی در طول عمل وجود دارد.

6. هزینه عمل دیسک کمر با لیزر چقدر است؟

هزینه می‌تواند بر اساس موقعیت جغرافیایی، مهارت جراح و تجهیزات مورد استفاده متفاوت باشد؛ بهتر است برای اطلاعات دقیق‌تر با متخصص درد موردنظر خود تماس بگیرید.

7. عمل دیسک کمر با لیزر بهتر است یا باز؟

انتخاب روش جراحی به شرایط خاص بیمار بستگی دارد. جراحی لیزری معمولاً برای موارد خفیف تا متوسط و برای بیمارانی که به دنبال گزینه‌ای کم‌تهاجمی‌تر هستند، مناسب است.

کلام پایانی

جراحی دیسک کمر با لیزر به عنوان یکی از روش‌های پیشرفته و کم‌تهاجمی، فرصتی نوین برای کسانی فراهم آورده است که از درد مزمن کمر رنج می‌برند و به دنبال راه‌حلی مؤثر برای بازیابی سلامتی و بهبود کیفیت زندگی خود هستند. این روش، با مزایایی همچون دوره نقاهت کوتاه‌تر و ریسک کمتر عوارض جانبی، انتخابی جذاب برای بسیاری از بیماران به شمار می‌آید.
برای کسب اطلاعات بیشتر و درک عمیق‌تری از این فرآیند درمانی، توصیه می‌کنیم به کلینیک در مراجعه کنید. برای گرفتن نوبت برای مشاوره از بهترین متخصص درد تهران می‌توانید به صفحه نوبت‌دهی درمان دیسک با لیزر  مراجعه کنید و یا از طریق شماره تماس‌های   22896224 | 22896225 | 09029266688 با کیلینک درد تماس بگیرید.

آرتروز گردن

آرتروز شانه: علل، علائم و درمان

آرتروز شانه، یکی از شایع‌ترین بیماری‌هایی است که سلامت و کیفیت زندگی افراد را به چالش می‌کشد. این عارضه، که بیشتر به عنوان “پیری مفصل” شناخته می‌شود، زمانی رخ می‌دهد که غضروف محافظتی اطراف مفصل شانه فرسوده و تخریب می‌شود. در این مطلب، قصد داریم تا به عمق این موضوع بپردازیم و از دریچه علم و تجربه، تعریف دقیقی از آرتروز شانه ارائه دهیم، علل اصلی بروز آن را بررسی کنیم و در نهایت، به درمان‌های موجود و نوین این بیماری اشاره کنیم. هدف ما این است که با ارائه اطلاعات دقیق و به‌روز، بینشی جامع نسبت به این بیماری و راه‌های مقابله با آن به شما ارائه دهیم. بیایید با هم قدم در این مسیر دانایی بگذاریم و نگاهی عمیق‌تر به آرتروز شانه، عوامل آن و رویکردهای درمانی موثر داشته باشیم

آرتروز شانه چیست؟

آرتروز شانه، بیماریی است که در آن غضروف‌های مفصلی شانه دچار فرسودگی و آسیب می‌شوند. این وضعیت معمولاً با احساس درد، خشکی و محدودیت در حرکت شانه همراه است. غضروف، لایه‌ای صاف و انعطاف‌پذیر است که سطوح استخوانی مفصل را پوشانده و به عنوان یک کوسن عمل می‌کند تا حرکت استخوان‌ها بر روی یکدیگر را آسان و بدون درد کند. وقتی این غضروف به دلیل آرتروز تخریب می‌شود، استخوان‌های تحتانی شروع به مالیدن مستقیماً بر روی یکدیگر می‌کنند، که این امر باعث ایجاد درد، التهاب و محدودیت حرکتی می‌شود.

آرتروز شانه می‌تواند ناشی از فرسایش طبیعی باشد که با افزایش سن رخ می‌دهد (استئوآرتریت). همچنین ممکن است در اثر شرایط التهابی مزمنی مانند آرتریت روماتوئید ایجاد شود. علاوه بر این، آسیب‌های قبلی به شانه، مانند شکستگی‌ها یا آسیب‌های رباطی، می‌توانند خطر ابتلا به آرتروز شانه را افزایش دهند.

تشخیص آرتروز شانه اغلب از طریق معاینه فیزیکی و تصویربرداری‌هایی مانند رادیوگرافی (عکس برداری از استخوان) یا MRI صورت می‌گیرد. درمان آرتروز شانه ممکن است شامل استراتژی‌های مدیریت درد، تقویت و افزایش انعطاف‌پذیری از طریق فیزیوتراپی، داروهای ضدالتهاب و در موارد پیشرفته‌تر، اقدامات جراحی باشد. هدف از درمان، کاهش درد و بهبود عملکرد و کیفیت زندگی فرد است.

تعریف آرتروز شانه

علل بروز آرتروز شانه

علل آرتروز شانه متعدد و متفاوت هستند و می‌توانند شامل عوامل ژنتیکی، مکانیکی و التهابی باشند. یکی از شایع‌ترین علل، فرسایش طبیعی غضروف مفصلی در طول زمان است که معمولاً با افزایش سن اتفاق می‌افتد و به آن استئوآرتریت گفته می‌شود. در این حالت، غضروف محافظت‌کننده سر استخوان‌های مفصل به تدریج نازک و آسیب‌دیده شده و باعث ایجاد درد، التهاب و محدودیت حرکتی می‌شود.

آسیب‌دیدگی‌های قبلی به شانه، مانند شکستگی‌ها، پارگی‌های رباط یا آسیب‌های ورزشی، نیز می‌توانند زمینه‌ساز بروز آرتروز شانه باشند. این نوع آرتروز که به دنبال آسیب‌دیدگی ایجاد می‌شود، به عنوان آرتروز پس از ضربه شناخته می‌شود و می‌تواند سال‌ها پس از حادثه اولیه بروز کند.

شرایط التهابی مزمن مانند آرتریت روماتوئید نیز می‌توانند باعث تخریب غضروف مفصل شانه شوند. در این حالت، سیستم ایمنی بدن به بافت‌های سالم مفصل حمله کرده و باعث التهاب، درد و تخریب غضروف می‌شود.

عوامل دیگری مانند بیماری‌های متابولیک، مثل دیابت و گوت، و نیز شرایطی مانند نکروز آواسکولار (مرگ بافت استخوانی به دلیل کاهش جریان خون) نیز می‌توانند به تخریب مفصل شانه و بروز آرتروز منجر شوند.

شناسایی علت دقیق آرتروز شانه برای انتخاب درمان مناسب و مؤثر حیاتی است. درمان‌ها می‌توانند شامل تغییرات سبک زندگی، فیزیوتراپی، داروهای ضدالتهاب و در موارد پیشرفته، اقدامات جراحی باشند.

انواع آرتروز شانه

آرتروز شانه، بیماری پیچیده‌ای با انواع مختلف است که بر مفصل حیاتی شانه تأثیر می‌گذارد و می‌تواند فعالیت‌های روزمره را با چالش مواجه سازد. درک انواع مختلف آرتروز شانه می‌تواند به افراد مبتلا کمک کند تا درمان‌های مؤثرتری را جستجو کنند و درد و ناراحتی ناشی از این بیماری را به حداقل برسانند.

استئوآرتریت شانه

استئوآرتریت، شایع‌ترین نوع آرتروز شانه، به تدریج با فرسایش غضروف مفصلی ایجاد می‌شود. این فرسایش غضروف، منجر به تماس مستقیم استخوان‌ها با یکدیگر شده و باعث درد، التهاب و کاهش دامنه حرکت می‌شود. استئوآرتریت شانه اغلب ناشی از پیری یا استفاده مداوم و زیاد از مفصل است.

آرتروز التهابی شانه

این نوع آرتروز شامل بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید و آرتریت پسوریازیس است که در آن‌ها سیستم ایمنی بدن به غضروف‌ها و سایر بافت‌های مفصلی حمله می‌کند. آرتروز التهابی باعث درد، تورم و گاهی اوقات تغییر شکل مفصل می‌شود.

آرتروز پس از آسیب (پس از ضربه)

این عارضه زمانی رخ می‌دهد که آسیب‌دیدگی‌های قبلی به شانه، مانند شکستگی‌ها یا آسیب‌های رباط، منجر به تخریب تدریجی مفصل شوند. این نوع آرتروز می‌تواند سال‌ها پس از حادثه اولیه بروز کند و باعث درد و محدودیت حرکتی شود.

آرتروز ناشی از نکروز آواسکولار

نکروز آواسکولار، وضعیتی است که در آن جریان خون به بخش‌هایی از استخوان محدود می‌شود، منجر به مرگ بافت استخوانی و تخریب مفصل می‌شود. این وضعیت می‌تواند منجر به آرتروز شانه شود، به ویژه اگر بخش‌های بالایی استخوان بازو (هومروس) درگیر شوند.

درمان انواع آرتروز شانه بستگی به نوع، شدت و علائم خاص هر فرد دارد. گزینه‌های درمانی ممکن است شامل تغییرات سبک زندگی، فیزیوتراپی، داروهای ضد التهاب، تزریقات کورتیکواستروئید و در موارد پیشرفته‌تر، جراحی باشد. مشاوره با یک متخصص ارتوپدی می‌تواند به شما کمک کند تا بهترین راه حل برای مدیریت آرتروز شانه خود را پیدا کنید.

تشخیص آرتروز شانه

تشخیص آرتروز شانه چگونه انجام می‌شود؟

تشخیص آرتروز شانه یک فرآیند دقیق است. فرآیندی ترکیبی از روش‌های بالینی و تصویربرداری بهره می‌برد تا به درک صحیحی از وضعیت مفصل و شدت آسیب‌دیدگی آن دست یابد. اولین گام در فرآیند تشخیص، معاینه دقیق توسط پزشک متخصص ارتوپدی است که شامل گرفتن شرح حال کامل بیمار و بررسی دقیق علائم و نشانه‌ها می‌شود.

پزشک ممکن است سوالاتی در مورد میزان و نوع درد، زمان شروع علائم، و هرگونه آسیب‌دیدگی قبلی یا فعالیت‌های خاصی که ممکن است باعث تشدید علائم شده باشد، بپرسد. همچنین، معاینه فیزیکی دقیقی از شانه انجام می‌شود تا دامنه حرکتی، قدرت و هرگونه محدودیت یا ناراحتی در حرکات خاص ارزیابی شود.

پس از معاینه بالینی، پزشک ممکن است از روش‌های تصویربرداری مانند رادیوگرافی (عکس‌برداری از استخوان)، سی‌تی‌اسکن یا ام‌آرآی برای ارزیابی دقیق‌تر وضعیت غضروف‌ها، استخوان‌ها و بافت‌های نرم اطراف مفصل استفاده کند. رادیوگرافی می‌تواند نشان‌دهنده تنگی فضای مفصلی، تغییر شکل استخوانی و وجود اُسفایت‌ها (رشد بیش از حد استخوان) باشد که همگی نشانه‌های رایج آرتروز هستند.

در مواردی که نیاز به اطلاعات بیشتر باشد، ام‌آرآی می‌تواند تصویری واضح‌تر از غضروف‌ها، رباط‌ها و سایر ساختارهای نرم ارائه دهد. گاهی اوقات، برای تشخیص دقیق‌تر یا بررسی وجود التهاب، ممکن است از آزمایش خون یا تزریق و برداشت مایع مفصلی نیز استفاده شود.

به طور خلاصه، تشخیص آرتروز شانه نیازمند ارزیابی دقیق بالینی و استفاده از روش‌های تصویربرداری پیشرفته است تا پزشک بتواند بهترین راهکار درمانی را برای هر بیمار ارائه دهد.

علائم آرتروز شانه

آرتروز شانه، یکی از شرایطی است که می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی فرد داشته باشد، به ویژه زمانی که علائم آن شروع به نمایان شدن می‌کنند. درک علائم این بیماری می‌تواند به افراد کمک کند تا در صورت مشاهده هر یک از این نشانه‌ها، به دنبال کمک پزشکی باشند.

یکی از اصلی‌ترین علائم آرتروز شانه، درد مداوم یا متناوب در ناحیه شانه است که ممکن است با فعالیت تشدید شود و در زمان استراحت کاهش یابد. این درد می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد و گاهی اوقات به بازو یا گردن نیز سرایت کند.

خشکی و محدودیت در حرکت شانه نیز از دیگر علائم رایج آن است. این محدودیت می‌تواند در انجام فعالیت‌های روزمره مانند رسیدن به قفسه‌های بالا یا برس زدن به موها مشکل ایجاد کند.

بسیاری از بیماران گزارش می‌کنند که احساس می‌کنند شانه‌شان “سفت” شده و صبح‌ها با احساس خشکی در ناحیه شانه بیدار می‌شوند. این حالت می‌تواند پس از دوره‌های طولانی استراحت یا بی‌تحرکی بیشتر نمایان شود.

بعضی از افراد ممکن است هنگام حرکت دادن شانه صدایی مانند کریپ یا سایش شنیده یا احساس کنند، که نشان‌دهنده اصطکاک بین استخوان‌های مفصلی است که غضروف محافظت‌کننده آن‌ها تخریب شده است.

در موارد پیشرفته‌تر آرتروز شانه، تورم و التهاب در ناحیه مفصل ممکن است رخ دهد، که می‌تواند به تغییر شکل مفصل و افزایش درد منجر شود.

شناسایی به موقع این علائم و مراجعه به پزشک می‌تواند در جلوگیری از پیشرفت بیماری و کاهش درد و ناراحتی ناشی از آرتروز شانه کمک کننده باشد. درمان‌های موجود، از تغییرات سبک زندگی گرفته تا رویکردهای پزشکی و جراحی، می‌توانند به بهبود عملکرد شانه و کیفیت زندگی فرد کمک کنند.

درمان آرتروز

پیشگیری از پیشرفت آرتروز شانه

پیشگیری از پیشرفت آرتروز شانه از طریق رژیم غذایی سالم و ورزش منظم، یک استراتژی کلیدی برای حفظ سلامت و تحرک این مفصل حیاتی است. ایجاد تغییرات در سبک زندگی می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر کند کردن روند بیماری و کاهش علائم آرتروز شانه داشته باشد.

رژیم غذایی سرشار از مواد ضدالتهاب

مصرف مواد غذایی ضد التهاب مانند ماهی‌های چرب (سالمون، ماهی خال مخالی)، روغن زیتون فرابکر، میوه‌ها و سبزیجات رنگارنگ، آجیل و دانه‌ها می‌تواند به کاهش التهاب در بدن کمک کند. مواد غذایی غنی از امگا۳ و آنتی‌اکسیدان‌ها به کاهش علائم آرتروز کمک می‌کنند.

کاهش مصرف مواد غذایی التهاب‌زا

کاهش مصرف قند، چربی‌های ترانس، گوشت‌های فرآوری‌شده و کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده می‌تواند به کاهش التهاب و در نتیجه کند شدن پیشرفت آرتروز شانه کمک کند. این تغییرات در رژیم غذایی، علاوه بر کاهش درد، به بهبود سلامت عمومی بدن نیز کمک می‌کند.

ورزش‌های مخصوص شانه

انجام تمرینات ورزشی که برای تقویت عضلات اطراف شانه طراحی شده‌اند؛ می‌تواند به حفظ دامنه حرکتی شانه کمک کند و فشار وارده بر مفصل را کاهش دهد. ورزش‌هایی مانند شنا، یوگا و تای‌چی به دلیل تمرکز بر حرکات آرام و کنترل‌شده، برای افراد مبتلا به آرتروز شانه بسیار مناسب هستند.

حفظ وزن سالم

کاهش وزن و حفظ وزنی سالم می‌تواند فشار وارده بر مفاصل، از جمله شانه، را کاهش دهد و به کاهش درد و پیشگیری از پیشرفت آرتروز کمک کند. ترکیبی از رژیم غذایی متعادل و ورزش منظم، استراتژی مؤثری برای حفظ وزن سالم است.

با پیروی از این اصول، نه تنها می‌توانید به کند کردن پیشرفت آرتروز شانه کمک کنید، بلکه به بهبود کیفیت زندگی خود نیز کمک خواهید کرد. مشورت با یک متخصص تغذیه و یک مربی ورزشی می‌تواند به شما در طراحی یک برنامه غذایی و ورزشی مناسب که به نیازهای خاص شما پاسخ می‌دهد، کمک کند.

راه‌های درمان آرتروز شانه

درمان آرتروز شانه از چالش‌های اصلی برای بسیاری از افراد مبتلا به این شرایط است. با توجه به تأثیر قابل توجه این بیماری بر کیفیت زندگی، یافتن روش‌های مؤثر برای کاهش درد و بهبود تحرک اهمیت بالایی دارد. در این مقاله، راه‌های درمانی مختلفی که می‌توانند به افراد مبتلا به آرتروز شانه کمک کنند، بررسی می‌شود.

تغییرات سبک زندگی

تغییر در شیوه زندگی اولین گام در مدیریت این عارضه است. کاهش فعالیت‌هایی که باعث تشدید درد می‌شوند، حفظ وزن سالم و استفاده از تکنیک‌های حفاظت از مفصل می‌تواند به کاهش فشار وارد بر شانه‌ها کمک کند. در بخش قبلی مفصل در این خصوص با شما صحبت کردیم.

ورزش و فیزیوتراپی

انجام ورزش‌های خاص برای تقویت عضلات اطراف شانه و حفظ انعطاف‌پذیری مفصل می‌تواند در کاهش علائم آرتروز شانه مؤثر باشد. فیزیوتراپی، شامل تمرینات کششی و تقویتی، می‌تواند به بهبود دامنه حرکتی و کاهش درد کمک کند.

فیزیوتراپی درد شانه

داروها

مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) می‌تواند به کاهش درد و التهاب ناشی از آرتروز شانه کمک کند. در مواردی که درد شدیدتر است، پزشک ممکن است تزریق کورتیکواستروئید به داخل مفصل را توصیه کند.

درمان‌های جایگزین

رویکردهای درمانی جایگزین مانند طب سوزنی، ماساژ درمانی و هیدروتراپی می‌توانند به عنوان بخشی از یک برنامه درمانی جامع، در کاهش علائم آرتروز شانه مفید باشند.

جراحی

در مواردی که درمان‌های غیر جراحی مؤثر واقع نشوند و کیفیت زندگی فرد به طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار گیرد، جراحی ممکن است گزینه‌ای برای در نظر گرفتن باشد. انواع جراحی‌ها شامل آرتروپلاستی (تعویض مفصل)، دبریدمان آرتروسکوپیک (تمیز کردن مفصل) و اوستئوتومی (تغییر شکل استخوان) می‌شود.

درمان‌های پیشرفته

روش‌های درمانی نوین مانند تزریق پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) و سلول‌های بنیادی نیز مورد بررسی قرار گرفته‌اند و ممکن است به عنوان گزینه‌های درمانی در آینده در دسترس باشند.

انتخاب روش درمانی مناسب برای آرتروز شانه باید با در نظر گرفتن شدت بیماری، سبک زندگی فرد و اهداف درمانی انجام شود. مشاوره با یک متخصص ارتوپدی می‌تواند به شما در تصمیم‌گیری برای بهترین گزینه‌های درمانی بر اساس نیازهای خاص شما کمک کند.

سخن پایانی

در پایان این بررسی عمیق در خصوص آرتروز شانه، امیدواریم که شما به درک بهتری از این بیماری پیچیده، علل آن و گزینه‌های درمانی موجود دست یافته باشید. توجه به سلامت شانه‌ها و درک به موقع علائم آرتروز شانه می‌تواند تفاوت قابل توجهی در کیفیت زندگی شما ایجاد کند. اگر شما یا عزیزانتان با نشانه‌هایی از آرتروز شانه مواجه هستید، یادتان باشد که نیازی به تحمل درد و ناراحتی نیست.

کلینیک درد دکتر ولیان با بهره‌گیری از آخرین دستاوردهای علمی و تجربه‌ای گسترده در درمان انواع بیماری‌های مرتبط با ستون فقرات و مفاصل، آماده ارائه خدمات تخصصی به شما است. ما اینجا هستیم تا با ارائه راهکارهای درمانی مؤثر و همراهی شما در هر قدم، به شما کمک کنیم تا به بهترین نتیجه ممکن دست یابید.

در صورتی که سوالی دارید یا نیاز به مشاوره حرفه‌ای دارید، تردید نکنید و از طریق شماره‌های  22896224 | 22896225 | 09029266688  با کلینیک درد تماس بگیرید. تیم متخصص ما آماده پاسخگویی به پرسش‌های شما و ارائه راهنمایی‌های لازم برای گام‌های بعدی شما در مسیر درمان است. به یاد داشته باشید، اولین قدم برای غلبه بر درد و بازیابی توانایی‌هایتان، اقدام به موقع و دریافت کمک تخصصی است. ما در کلینیک درد دکتر ولیان، در کنار شما هستیم تا با هم، به سوی زندگی بدون درد گام برداریم.

عمل بسته دیسک

عمل بسته دیسک و دیسککتومی: راهنمای کامل این روش درمانی

عمل جراحی بسته دیسک یا دیسککتومی یکی از معالجه‌های مهم و موثر برای درمان مشکلات ناشی از فشار زیاد بر روی عصب‌ها و مهره‌های فقرات فوقانی و پایینی است. این نوع جراحی به بیمارانی کمک می‌کند که با مشکلاتی نظیر انزال یا ترافیک عصبی که به علت فشار یا سایر علل در دیسک فشرده شده‌اند، دست و پنجه نرم کنند. در این مقاله، به شما توضیح خواهیم داد که عمل جراحی بسته دیسک چیست و چگونه انجام می‌شود و به آنچه که بیماران باید قبل و بعد از این جراحی ‌بدانند، می‌پردازیم.

تعریف عمل جراحی بسته دیسک و دیسککتومی

عمل جراحی بسته دیسک، که گاهی اوقات به عنوان دیسککتومی شناخته می‌شود، یک روش جراحی  تخصصی است که برای درمان مشکلات فشار دیسکی در نظر گرفته می‌شود. در این عمل جراحی، پزشک با استفاده از تجهیزات جراحی مناسب بخشی از دیسک بین مهره‌ای که به دلیل فشردگی عصب ایجاد درد می‌کند، برداشته می‌شود. این روش به ویژه برای درمان دیسک‌های فتق‌دار یا آسیب‌دیده که باعث درد شدید و محدودیت حرکتی می‌شوند، استفاده می‌شود.

تفاوت بین عمل جراحی بسته دیسک و دیسککتومی سنتی

در حالی که هر دو روش برای همان هدف انجام می‌شوند، تفاوت اصلی در نحوه انجام عمل است. عمل جراحی بسته دیسک، که به عنوان دیسککتومی بسته نیز شناخته می‌شود، با استفاده از تکنیک‌های کم تهاجمی و برش‌های کوچکتر انجام می‌شود. این روش باعث کاهش درد میشود و زمان بهبودی پس از جراحی نیز نسبت به روش سنتی کوتاه‌تر است.

مزایای عمل جراحی بسته دیسک

کاهش درد: با برداشتن بخشی از دیسک که بر عصب‌ها فشار می‌آورد، درد بسیار کاهش می‌یابد.

بهبودی سریع‌تر: به دلیل استفاده از برش‌های کوچکتر و تکنیک‌های کم تهاجمی، دوره نقاهت کوتاه‌تر است.

کاهش خطر عفونت: با وجود برش‌های کوچکتر، احتمال عفونت کمتر می‌شود.

جراحی بسته دیسک کمر

چه کسانی نیاز به عمل جراحی بسته دیسک دارد؟

عمل جراحی بسته دیسک به عنوان یک گزینه درمانی در موارد زیر در نظر گرفته می‌شود:

  • بیمار دچار درد شدید در ناحیه گردن، پشت، یا پاها باشد.
  • فشار بر روی عصب‌ها باعث انزال عضلانی، ضعف عضلات، و مشکلات حرکتی شود.
  • بیمارانی که درمان‌هایی مانند فیزیوتراپی، داروها و تزریقات برایشان موثر نبوده است.

مراحل انجام عمل جراحی بسته دیسک

عمل جراحی بسته دیسک معمولاً به صورت زیر انجام می‌شود:

آمادگی قبل از عمل جراحی

قبل از انجام عمل جراحی بسته دیسک، بیماران باید به طور کامل تحت معاینه قرار گیرند. آزمایش‌های تصویربرداری مانند MRI یا CT اسکن ممکن است برای تعیین دقیق محل فتق دیسک لازم باشد. همچنین سایر آزمایشات که برای انجام بیهوشی و اطلاع از وضعیت دقیق بیمار لازم است نیز باید انجام شود. توجه داشته باشید، بیمار باید در مورد هرگونه دارویی که مصرف می‌کند با پزشک خود صحبت کند.

پروسه عمل جراحی بسته دیسک

برای انجام دیسککتومی بسته، بیمار به طور معمول تحت بیهوشی عمومی قرار می‌گیرد تا از درد و توترات جسمانی در طول عمل جلوگیری شود. این بیهوشی به تشخیص پزشک و توسط یک تیم بیهوشی انجام می‌شود.

سپس جراح از طریق یک برش کوچک در پوست و باز کردن لایه‌های بافتی عمقی و با استفاده از تجهیزات مخصوص، بخش آسیب‌دیده دیسک را برداشته و فشار بر روی عصب را کاهش می‌دهد.
پس از برداشتن دیسک فشرده، محل جراحی با دقت بسته می‌شود. این بسته‌بندی معمولاً شامل دوختن لایه‌های بافتی عمقی و بسته کردن پوست می‌شود و سپس بیمار به اتاق بازیابی منتقل می‌شود.

دوره نقاهت دیسککتومی

بعد از عمل جراحی، بیمار باید به مدت معینی در بخش بازیابی بماند تا تاثیر بیهوشی از بین برود، در این مدت درد معمولاً با داروهای مسکن کنترل می‌شود و پزشک نیز برنامه‌ی پساجراحی و فیزیوتراپی را برای بهبود سریع‌تر بیمار تعیین می‌کند.

در دوره نقاهت عمل بسته دیسک، بیمار به مدت معینی نیاز به استراحت و فیزیوتراپی دارد. پزشک معالج نیز داروهای لازم را تجویز میکند و ملاحظات لازم دوره نقاهت را برایش توضیح میدهد.

عوارض احتمالی

همانند هر جراحی دیگری، عمل جراحی بسته دیسک نیز می‌تواند با عوارضی همراه باشد. این عوارض ممکن است شامل خطر عفونت، خونریزی، آسیب به اعصاب یا نخاع، و یا عود فتق دیسک باشد.

دیسککتتومی

هزینه دیسککتتومی بسته

هزینه دیسککتومی بسته وابسته به عوامل متعددی است و می‌تواند بر اساس مکان جغرافیایی، بیمارستان و پزشک معالج، میزان پوشش بیمه، و ویژگی‌های خاص هر بیمار متغیر باشد. در زیر به عواملی که هزینه دیسککتومی بسته را متأثر می‌کنند، اشاره می‌شود:

مکان جغرافیایی: هزینه‌های جراحی در مناطق مختلف متفاوت است. در برخی شهرها و مناطق، خدمات بهداشتی و درمانی گرانتر هستند.

نوع بیمارستان: انتخاب بیمارستان نیز هزینه را تأثیر می‌دهد. بیمارستان‌های خصوصی معمولاً هزینه‌های بیشتری نسبت به بیمارستان‌های دولتی دارند.

پزشک معالج: تجربه و شهرت پزشک معالج نیز تأثیر مهمی بر هزینه دارد. پزشکان با تجربه بیشتر ممکن است هزینه‌های بیشتری داشته باشند.

میزان پوشش بیمه: در بسیاری از موارد، بیمه‌های بهداشتی ممکن است هزینه جراحی را جزئی یا کاملاً پوشش دهند.

وضعیت بیمار: وضعیت ویژگی‌های خاص بیمار نظیر سن، مشکلات سلامتی دیگر و میزان تراشهای جراحی مورد نیاز نیز تأثیرگذار هستند.

هزینه‌های پساجراحی: هزینه‌های مرتبط با دوره نقاهت پس از جراحی نیز باید در نظر گرفته شوند. این هزینه ها شامل هزینه فیزیوتراپی، داروها، مراقبت‌های پزشکی و میزان زمانی که بیمار باید برای بازگشت به عملکرد عادی صرف کند، می‌شود.

با توجه به موارد گفته شده هزینه عمل جراحی بسیار متغیر است و به عوامل مختلف بستگی دارد

برای دریافت اطلاعات دقیق‌تر و تخمین هزینه‌های خاص به وضعیت فردی خود، با پزشک معالج موردنظر صحبت کنید.

نتیجه‌گیری

در این مقاله، ما به بررسی عمل جراحی دیسککتومی بسته پرداختیم، یکی از روش‌های پیشرفته و کم تهاجمی برای درمان مشکلات ناشی از دیسک فشرده در کمر. این روش جراحی، که به منظور کاهش درد و بهبود علائم عصبی ناشی از فشار بر روی عصب‌ها انجام می‌شود، می‌تواند برای بسیاری از بیمارانی که با درمان‌های غیر جراحی نتیجه نگرفته‌اند، گزینه‌ای مؤثر باشد.

ما به تفصیل نحوه انجام این جراحی، مزایا و ریسک‌های آن، ملاحظات پیش و پس از جراحی، و همچنین هزینه‌های احتمالی مرتبط با این روش درمانی را بررسی کردیم. اهمیت انتخاب یک جراح ماهر و باتجربه نیز تأکید شد، چرا که مهارت و تخصص جراح نقش مهمی در نتیجه موفقیت‌آمیز عمل دارد.

در صورتی که شما یا یکی از نزدیکان‌تان نیاز به انجام این جراحی دارید، مشاوره با یک پزشک متخصص و با تجربه حیاتی است. در این راستا، ما به شما توصیه می‌کنیم که برای دریافت مشاوره دقیق‌تر و ارزیابی وضعیت خود،از طریق تماس با شماره تلفن های 22896224 | 22896225 | 09029266688  از کلینیک متخصص درد نوبت بگیرید. خانم دکتر ولیان با تجربه و مهارت خود در زمینه جراحی‌های بسته دیسک، می‌تواند شما را راهنمایی کرده و بهترین روش درمانی را بر اساس شرایط خاص شما پیشنهاد دهد.

انواع کمردرد

انواع کمردرد و نشانه های آن

سبک زندگی غلط، کم تحرکی و چاقی عواملی هستند که سبب افزایش شیوع انواع کمردرد حتی در افراد جوان و گاهاً کودکان نیز شده‌اند. کمردرد مکانیکی و التهابی از شایع‌ترین انواع کمردرد هستند که هر کدام بسته به عامل بوجود آورنده نیازمند درمان هستند.
تقریباً همه انسان‌ها در سرتاسر جهان در طول دوران زندگی تجربه‌ای از کمردرد داشته‌اند. منطقه‌ی زیر قفسه‌ی سینه تا انتها را ناحیه‌ی کمر می‌نامند. کمر درد می‌تواند شدت زیادی داشته باشد که علت اصلی آن عدم استفاده‌ی صحیح از کمر است. خوشبختانه اغلب کمردردها بهبود می‌­یابند و در مواقعی که بهبود نمی‌­یابند درمان­‌های موثری برای کاهش کمردرد وجود دارد. در این مطلب درباره انواع کمردرد، علل آن‌ها و درمان انواع کمربند صحبت کرده‌ایم، تا به انتها با ما همراه باشید.

علائم کمردرد

علائم از یک درد مبهم تا یک درد تیز و آزار دهنده ممکن است. ممکن است درد کمر، ایستادن و تحرک را برای بیمار مشکل کند. درد حاد معمولاً بعد از صدمه‌ی ناشی از ورزش یا بلند کردن اجسام سنگین ایجاد می‌شود. اما اگر کمردرد بیش از سه ماه به طول انجامد به آن کمردرد مزمن می­‌گویند. اگر کمردرد شما بعد از ۷۲ ساعت از زمان شروع بهتر نشد با پزشکتان مشورت کنید.

کمردرد علائم مختلفی می‌تواند داشته باشد. بسیاری از مردم تصور می‌کنند تنها نشانه کمردرد فقط درد کمر می‌باشد، اما نمودهای آن بسیار مختلف است. بد نیست بدانید کمردردهایی که عللشون مشکلات عضلانی و دیسکی است از شایع‌ترین علت‌های کمردرد هستند و معمولا با فعالیت درد آن‌ها شروع شده و با استراحت این درد بهبود پیدا می‌کند.

اما کمردردهای دیسکی نمودهای غیرعادی می‌توانند داشته باشد که حتی گاهی اوقات برای پزشکان نیز می‌تواند مشکلات تشخیصی ایجاد کند به عنوان مثال اگر دیسک کمر بر روی عصب سیاتیک فشار ایجاد کند، موجب بروز دردی می‌شود که از آن به عنوان سیاتیک یاد می‌شود.

این کمردرد خود را به شکل تیر کشیدن تا قسمت‌های تحتانی و حتی تا ناحیه زیر زانو نشان می‌دهد. اما گاهی اوقات کمردردهای دیسکی فقط به پشت ران می‌رسد.

اما یک سری علائم نهفته در دیسک کمر وجود دارد، قبل از اینکه دیسک به طور کامل بیرون بزند، خود را نشان می‌دهند. افراد باید در بروز این علائم دقت زیادی داشته باشند. به طور مثال گرفتگی‌هایی که به صورت یک طرفه بر روی عضلات اندام تحتانی ایجاد می‌شود و همچنین گزگزهای اندام تحتانی از علائم دیگری است که ممکن است در افراد بروز کند.

انواع کمردرد بر اساس شدت درد

کمردرد می‌تواند آزار دهنده یا کاملاً ناتوان کننده باشد. از آن‌جایی که سلامت ستون فقرات برای عملکرد و تحرک روزمره‌ی انسان بسیار حیاتی است، باید کمردردتان را با دقت بیشتری نظارت کنید تا بتوانید علائم خود را دقیقاً به پزشک انتقال دهید. در این‌جا مختصری در مورد انواع علائم کمردردی که ممکن است داشته باشید و اینکه ممکن است چه معنایی داشته باشند، صحبت خواهیم کرد. اگر دچار کمردرد هستید، دقت کنید که این علائم تا چه مدت ادامه دارد. این اطلاعات می‌تواند به پزشکان در تشخیص مسئله‌ کمک کند. در اینجا سه ​​نوع عمده‌ی کمردرد با توجه به شدت و طول مدت تداوم علائم ذکر شده است.

درد حاد

درد حاد یا درد کوتاه مدت می‌تواند در هر جایی، از یک روز تا چهار هفته ادامه داشته باشد. معمولاً می‌توانید درد حاد را به یک اتفاق یا آسیب خاصی ربط دهید، مانند بلند کردن یک جعبه سنگین و یا افتادن یا خم شدن نادرست کمر در هنگام انجام کارهای خانه.

در بیشتر موارد، درد حاد با بهبودی عضلات یا تورم کاهش می‌یابد. با این وجود، ممکن است بسته به شدت درد و اینکه آیا در زندگی روزمره شما تداخل ایجاد کرده است یا خیر، به پزشک مراجعه کنید.

درد نیمه حاد

درد نیمه حاد، چهار تا 12 هفته ادامه دارد. در این موارد، توصیه می‌شود که یک مراجعه‌ی اولیه‌ای به پزشک داشته باشید که ببینید آیا این مشکل به‌خودی‌خود بهبود می‌یابد یا احتمالاً باعث ایجاد درد مزمن می‌شود.

درد مزمن

درد مزمن بیش از 12 هفته طول می‌کشد. در بعضی موارد، این درد شدید و منقطع، تیر کشیدنی است و در موارد دیگر، یک درد مبهم و ثابت یا یک سری عود دردهای شدید است. در صورت عدم درمان، درد مزمن می‌تواند ناتوان کننده باشد و بر روان فرد بیمار نیز تأثیر منفی بگذارد. متأسفانه، تشخیص درد مزمن معمولاً دشوار است. در صورت یک آسیب دیدگی واضح، درد مزمن ممکن است حتی پس از بهبودی بدن از تروما، همچنان ادامه داشته باشد. گاهی اوقات نمی‌توان یک منبع واضح و قطعی را برای این نوع درد پیدا کرد، در نتیجه هدف نهایی در درمان، مدیریت علائم خواهد بود.

دلایل کمردرد

انواع دیگر کمردرد

انواع کمردرد شامل موارد زیر است:

درد ناحیه فوقانی کمر

معمولاً در اثر فشار عضلانی، صدمه به یكی از دیسک‌های قسمت فوقانی کمر، اضافه‌وزن یا وضعیت نادرست قرارگیری بدن ایجاد می‌شود. همچنین استرس می‌تواند به این درد کمک کند زیرا تنش باعث انقباض عضلات گردن می‌شود.

درد ناحیه تحتانی کمر

درد پایین کمر اغلب به دلیل فشار عضلات یا رباط‌ها، بلند کردن اجسام سنگین یا حرکات ناگهانی تکان‌دهنده ایجاد می‌شود.

کمر درد سیاتیکی

این مورد می‌تواند یک درد، بی‌حسی یا احساس سوزن شدن در قسمت تحتانی کمر باشد و تا پایین یکی از پاها کشیده می‌شود؛ این درد ناشی از تحریک یا فشاری بر روی عصب سیاتیک است که از قسمت پشت لگن، در طول باسن و تا هر دو پایتان پایین می‌آید.

کمردرد ناگهانی

برخی از دلایل کمردرد ساده و معلوم نیستند. اندام‌های آسیب‌دیده، تومورها و حتی مشکلات دستگاه تناسلی با درد در ناحیه کمر ظاهر شوند.

درد و خشکی کمر در هنگام صبح

این درد می‌تواند نشانه‌ای از پارگی و فرسایش مفاصل ستون فقرات باشد که غالباً به دلیل افزایش سن و یا استفاده‌ی بیش از حد است و خشکی کمر می‌تواند با استراحت بدتر می‌شود. التهاب ناشی از مشکل دیسک نیز می‌تواند یکی از دلایل این مسئله باشد، این نوع درد در طول شب بدتر می‌شود، زیرا در هنگام دراز کشیدن و بی‌حرکت بودن، تورم بیشتر می‌شود.

دلایل کمردرد

انواع کمردرد از نظر بالینی

از لحاظ خصوصیات بالینی انواع کمردرد به سه دسته تقسیم می‌شود:

  1. کمردردهای مکانیکی: یعنی کمردردهایی که با استراحت بهتر می‌شوند و با حرکت بدتر می‌شوند. مثلاً هنگامی که بیمار می‌نشیند، می‌‌ایستد و یا راه می‌رود بدتر می‌شود. این نوع دردها به علت بیماری‌هایی که به ریشه‌ی عصبی فشار می‌آورند، مانند پارگی دیسک کمر، تنگی کانال نخاعی، ناپایداری و حرکت غیر عادی مهره‌های کمر.
  2. دردهای التهابی: یعنی دردهایی که صبح‌ها هنگام برخاستن بیمار از بستر ایجاد می‌شوند و هنگامی که بیمار کمی گرم می‌شود و حرکت می‌کند درد بیمار بهتر می‌شود. این نوع دردها معمولاً در بیماری‌های التهابی دیده می‌شود مانند آرتریت روماتوئید و اسپوندیلیت آنکیلوزان.
  3. دردهایی که مخلوطی از اینها هستند:مانند دردهای مربوط به تومورهای شکستگی‌های پوکی استخوان.

در کلینیک متخصص درد، روش‌های درمانی جهت تسکین دردهای حاد و مزمن، با رویکرد رفع علت ایجاد کننده درد ارائه می‌گردد. درمان دردهای سر و گردن، ستون فقرات، زانو و دردهای احشائی در کلینیک درد بدون نیاز به برش جراحی، تحت عمل های اینترونشن و بدون نیاز به باز کردن پوست انجام میشود.

کلام آخر

اغلب افراد در طول زندگی خود حداقل یکبار دچار کمردرد می‌شوند. دردهای ناحیه کمر به هر علتی که باشد؛ میتواند ناتوان کننده و زجر آور باشد در حدی که زندگی روزمره بیمار را تحت تاثیر قرار دهد. امروزه در کلینیک های درد روشهای کم تهاجمی مانند بلوک عصبی و جراحی لیزری دیسک برای درمان کمردرد اعمال می‌شود که با کمترین عوارض، نتایج درخشانی به همراه دارد.

شما با مراجعه به کلینیک فوق تخصصی درد دکتر بنفشه ولییان نیز می‌توانید با حداقل عوارض، بهبودی رضایت بخشی را در درمان انواع کمردرد تجربه نمایید . لطفا جهت هماهنگی و کسب اطلاعات بیشتر از طریق تماس با شماره تلفن‌های 22896224 | 22896225 | 09029266688 اقدام فرمایید.

بورسیت چیست؟

بورسیت چیست؟

بورسیت یا التهاب مفصلی که نه تنها یک بیماری است بلکه نشان‌دهنده‌ی یک چالش روزمره در حرکت و فعالیت بر زندگی بسیاری از میانسالان است. این بیماری، که عمدتاً با نشانه‌هایی چون تورم و التهاب خود را نمایان می‌کند، می‌تواند بر کیفیت زندگی فرد تأثیر بگذارد. به‌ویژه اگر در شغلی فعالیت داشته باشید که فعالیت‌های سنگین بدنی را در بر دارد، خطر ابتلا به بورسیت در شما افزایش می‌یابد.

اما خبر خوب این است که بورسیت، هرچند مزاحم و دردسرساز، غالباً یک وضعیت موقت و قابل کنترل است. با شناخت تکنیک‌های درست و آگاهی از عواملی که می‌توانند به این بیماری دامن بزنند، می‌توانید گام‌های مؤثری برای مدیریت آن بردارید.

در این مطلب، در مورد بورسیت، شناخت دقیق‌تر نشانه‌ها، علل و بهترین روش‌های مقابله با این بیماری خواهیم پرداخت. از شما دعوت می‌کنیم تا با ما همراه باشید.

بورسیت چیست؟

بورس‌ها کیسه‌هایی کوچک و پر از مایع هستند که بین ماهیچه‌ها، تاندون‌ها و استخوان‌های مجاور مفاصل قرار می‌گیرند و حرکات آن‌ها را تسهیل می‌کنند.در بیماری بورسیت (Bursitis)، بورس‌ها و یا کیسه‌های سینوویال (Bursa or Synovial bursa) ملتهب و دردناک می‌شوند.

معمولاً شانه‌ها، آرنج‌ها و مفصل ران بیش‌تر از نقاط دیگر بدن درگیر این بیماری می‌شوند. ولی با این همه زانوها، پاشنه و قسمت پایه‌ی انگشت بزرگ پا هم می‌تواند دچار بورسیت شود. این مشکل معمولاً در مجاورت مفاصلی رخ می‌دهد که به صورت مرتب یک نوع حرکت خاص را تکرار می‌کنند.

برای درمان این بیماری از فرد خواسته می‌شود که استراحت کند و به این طریق از آسیب‌های بیش‌تر عضو درگیر پیشگیری کند. در بسیاری از موارد، اگر درمان مناسب به کار گرفته شود، درد بعد از چند هفته از بین می‌رود. اما بازگشت دوباره‌ دردهای شدید ناشی از این بیماری هم پدیده‌ رایجی است.

بورس چرا ملتهب می‌شود؟

التهاب بورس به دلایل مختلف می‌تواند اتفاق بیفتد. معمولاً التهاب بورس تروکانتر به خاطر اشکال در عملکرد ایلیوتیبیال باند (نوار لگنی) اتفاق می‌افتد. ایلیوتیبیال باند نوار بلندی است که در خارج از پاها قرار گرفته است که از لگن شروع می‌شود و تا زانوها ادامه پیدا می‌کند. اگر این نوار سفت و سخت شود، ممکن است به بورس تروکانتر کشیده و ساییده شود.

سفتی و خشکی نوار لگنی خود معمولاً به خاطر ضعف عضلات جانبی لگن اتفاق می‌افتد. در واقع وقتی که عضلات لگن ضعیف هستند، عضلات دیگر باید کم کاری و ضعف آن‌ها را جبران کنند که یکی از این عضلات،ایلیوتیبیال بانداست که به مرور زمان سفت و منقبض می‌شود.

البته عوامل دیگری هم هست که می تواند باعث التهاب بورس شود. مثلاً آسیب‌های فیزیکی و ضربه به لگن ممکن است التهاب بورس را به همراه داشته باشد. زمین خوردن به طوری که بخش بیرونی لگن آسیب ببیند (یعنی وقتی از پهلو به زمین می خورید)، می‌تواند شرایط لازم برای التهاب بورس را فراهم کند.

بورسیت

علائم بورسیت در مفاصل

مفصل متاثر از بیماری بورسیت معمولاً علائم زیر را نشان می‌دهد:

  • مفصل دردناک و سخت
  • درد زیادتر هنگام حرکت مفصل و یا فشار به آن
  • تورم و قرمزی

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

در صورت داشتن این مشکلات با پزشک مشورت کنید:

  • درد مفصلی ناتوان کننده
  • عدم توان حرکت مفصل به صورت ناگهانی
  • تورم، قرمزی و دانه‌های ریز قرمز در اطراف منطقه‌ی آسیب دیده
  • درد حاد و شدید خصوصاً در هنگام کار زیاد و ورزش
  • تب

علت بیماری بورسیت

رایج‌ترین دلیل بورسیت، حرکات تکرار شونده و یا ساختارهای قامتی و فرم‌های بدنی غلطی است که به بورس‌های اطراف مفصل فشار زیادی را وارد می‌کند.

برای مثال:

  • پرت کردن مکرر توپ در بازی‌هایی همچون بیس بال و یا بلند کردن اجسام سنگین و گرفتن آن‌ها بالای سر
  • تکیه دادن روی آرنج برای مدتهای طولانی
  • مدام زانو زدن برای تمیز کردن سطوح و کارهایی از این قبیل
  • گاهی آسیب و ضربه‌ی شدید، التهاب مفاصل مانند روماتیسم مفصلی ، نقرس و عفونت هم باعث بروز این بیماری خواهد شد.

عوامل خطرساز برای ابتلا به بیماری بورسیت

بیماری بورسیت در هر شخصی رخ می‌دهد ولی خطر ابتلای برخی افراد به این بیماری بیشتر است:

  • سن:با افزایش سن این بیماری شایع‌تر است
  • شغل و علاقه‌مندی:اگر فرد شغلی داشته باشد که مستلزم انجام یک سری حرکات تکرار شونده و یا وارد کردن فشار روی بورس‌ها باشد، خطر بروز بورسیت افزایش پیدا می‌کند. کاشی کاران، باغبانان، نقاشان ساختمان و نوازندگان بیش‌تر از سایر افراد در معرض این بیماری هستند.
  • دیگر بیماری‌ها:بیماری‌های خاصی همچون روماتیسم مفصلی، نقرس، دیابت خطر ابتلای افراد به این بیماری را افزایش خواهد داد. اگر فرد دچار اضافه وزن باشد هم خطر بروز بورسیت در مفصل ران و زانو افزایش می‌یابد.

انواع بورسیت

انواع بورسیت

در ادامه انواع بورسیت را به شما معرفی می‌کنیم:

بورسیت زانو

در بیماری بورسیت زانو (Knee Bursitis)، بورس‌ها و یا کیسه‌های سینوویال نزدیک زانو ملتهب و دردناک می‌شوند. بورس‌ها کیسه‌هایی کوچک و پر از مایع هستند که بین ماهیچه‌ها، تاندون‌ها و استخوان‌های مجاور مفاصل قرار می‌گیرند و با کاستن فشار و اصطکاک حرکات آن‌ها را تسهیل می‌کنند.

بورسیت لگن

بورسیت لگن یا تروکانتر (Trochanteric bursitis)، التهاب بورس در بخشی از استخوان لگن و یا مفصل ران به نام تروکانتر بزرگ (greater trochanter) است. زمانی که بورس ملتهب شود، لگن دردناک می‌شود. این بیماری دلیل رایج درد لگن است.

بورسیت شانه

بورسیت شانه (Bursitis of the shoulder) و یا نشانگان گیر افتادگی شانه (impingement syndrome) زمانی اتفاق می‌افتد که بین قسمت بالایی استخوان بازو و سر استخوان شانه دچار ورم و قرمزی شود. بین این استخوان‌ها، تاندون‌های کلاهک گرداننده و کیسه‌ای پر از مایع موسوم به بورس وجود دارد که از تاندون‌ها محافظت می‌کند.

به صورت طبیعی تاندون‌ها در این فضا به راحتی کار خود را انجام می‌دهند. در برخی افراد این فضا تنگ شده و حرکت طبیعی تاندون امکان پذیر نخواهد بود. این کار باعث التهاب بورس خواهد شد. التهاب باعث می‌شود که بورس و تاندون‌ها ورم کرده و فضای مورد نیاز برای حرکت درست تاندون‌ها و استخوان‌ها از پیش هم کم‌تر شود. در نهایت فضای باقی مانده برای بورس و تاندون بسیار بسیار تنگ خواهد شد. هر بار که حرکت می‌کنند، بین استخوان‌ها گیر می افتند و باعث بروز سندروم گیر افتادگی شانه خواهد شد.

بورسیت آرنج

بورسیت آرنج زمانی رخ میدهد که یک یا چند بورس‌ در ناحیه آرنج دچار التهاب می‌شوند و منجر به دردو تورم در این ناحیه می‌شوند.

التهاب بورس لگن یا کمردرد؟

التهاب بورس لگن اول از همه باعث ایجاد درد می‌شود. دردی که در بخش‌های کناری و جانبی لگن احساس می‌شود. درد التهاب بورس تروکانتر به صورتی است که شما در یک نقطه مشخص احساس درد می‌کنید و آن بخش به خصوص حساس می‌شود.

از آن جا که در اصل مشکل در بخش جانبی لگن و بالای استخوان ران است، بیشترین ناراحتی و درد زمانی ایجاد می‌شود که فرد به پهلو روی زمین دراز می‌کشد. در این حالت بدن در حالتی قرار می‌گیرد که به بخش جانبی لگن فشار وارد می‌شود. به طور کلی در التهاب بورس لگن (تروکانتر) هر نوع فشار به بخش جانبی لگن باعث ایجاد درد می‌شود. روی بورس تروکانتر عضلات مختلفی قرار دارند.

انقباض و حرکت این عضلات هم می تواند به نوبه خود باعث ایجاد فشار بر روی بورس شود. در نتیجه به کارگیری عضلات لگن و انجام برخی از فعالیت‌ها هم میتواند باعث درد لگن و تحریک بورس شود. مثلاً وقتی راه می‌روید یا از پله‌ها می‌خواهید بالا بروید، در بخش جانبی لگن احساس درد خواهید داشت.

علائم التهاب بورس تروکانتر

البته درد ناشی از التهاب بورس لگن یا بورس تروکانتر ممکن است به بخش‌های دیگر هم سرایت کند. پس یکی از علائم التهاب بورس تروکانتر را دردهای تحتانی کمر هم می‌توان دانست.

معمولاً کسانی که دچار التهاب بورس تروکانتر می‌شوند، درد را در لگن و بخش تحتانی کمر احساس می‌کنند. دانستن این مطلب از این جهت مهم است که شاید شما مدت زیادی باشد که درد تحتانی کمر داشته باشید و اصلاً ندانید که عامل این درد می‌تواند مربوط به این بخش باشد و در واقع از لگن و التهاب بورس تروکانتر ناشی شود.

بنابراین اگر مدتی است که درد تحتانی کمر را تجربه می‌کنید، بهتر است به فوق تخصص درد جهت بررسی و معاینه دقیق مراجعه کنید تا احتمالات مختلف را بررسی کند و به صورت دقیق عامل این کمردرد و علائمی دیگری که ممکن است داشته باشید را مشخص کند.

بورسیت لگن

پیشگیری از بیماری بورسیت

در حالیکه همه‌ی انواع بورسیت قابل پیشگیری نیستند، با انجام تغییراتی در چگونگی انجام یک سری از کارها می‌تواند خطر و شدت تکرار دوباره‌ی بیماری را کاهش داد: این کارها شامل:

  • استفاده از پدهای مخصوص: اگر کار و علاقه‌مندی فرد مستلزم زانو زدن زیاد و طولانی مدت باشد، برای اینکه فشار کم‌تری به زانو وارد شود، می‌توان پدهای مخصوصی روی زمین قرار داده و بعد زانوها را روی آن قرار داد.
  • بلند کردن اشیا به روش درست: زمانی که می‌خواهید چیزی را از روی زمین بلند کنید، حتماً زانوها را خم کنید. اگر این کار را انجام ندهید، در هنگام بلند کردن اجسام سنگین فشار زیادی به بورس‌های مفصل ران وارد می‌شود.
  • استفاده از سبد چرخ دار: حمل کردن اجسام سنگین فشار و استرس زیادی را به شانه‌ها وارد می‌کند، برای حمل آن‌ها از سبدهای خرید چرخ دار استفاده کنید.
  • استراحت کردن: اگر کار شما مستلزم انجام یک سری حرکات تکرار شونده است، در فواصل زمانی کوتاه چندین بار دست از کار کشیده و استراحت کنید.
  • ورزش کردن: تقویت عضلات از آسیب‌های احتمالی مفصلی جلوگیری خواهد کرد
  • گرم کردن و انجام حرکات کششی: قبل از انجام فعالیت‌های شدید با انجام چند حرکت کششی ساده مفاصل خود را از آسیب دور کنید.

التهاب بورس تروکانتر معمولاً چطور درمان می‌شود؟

التهاب بورس تروکانتر باعث به وجود آمدن درد در بخش تحتانی کمر و لگن می شود. از آنجایی که عامل ایجاد این مشکل التهاب است، اولین اقدام برای کاهش درد و شروع درمان بیماری، کاهش التهابیست که به وجود آمده است. درست مثل بسیاری از بیماری‌های التهابی دیگر، استفاده از داروهای ضد التهاب یا تزریق کورتیزون یا ازون برای این کار بسیار مفید است و تا حد زیادی التهاب را کاهش می‌دهد. البته مصرف این داروها یا تزریق کورتیزون باید با تجویز فوق تخصص درد باشد و به هیچ وجه نباید خودتان اقدام کنید. روش‌های غیر دارویی و طبیعی‌تر مثل یخ درمانی هم به کاهش التهاب و در نتیجه کاهش درد می‌تواند کمک کند.

درمان غیر دارویی التهاب

معمولاً روش یخ درمانی در کنار گرما درمانی مطرح می‌شود ولی در این جا این طور نیست. درست است که یخ درمانی به کاهش التهاب کمک می‌کند ولی این مسئله در مورد گرما درمانی اصلاً صادق نیست!
التهاب بورس نسبت به ماساژ با یخ خیلی خوب واکنش می‌دهد. ماساژ یخ به این صورت انجام می‌شود که شما یک ظرف پر از یخ را بر روی بخشی از بدن که می‌خواهید به طور مثال لگن می‌مالید. شاید راحت‌تر باشید که یک قالب یخ را با ظرفش (ترجیحاً پلاستیکی که گرفتن آن راحت تر باشد) بردارید و از سمتی که روی یخ باز است، روی پوست بگذارید. حدود 5 دقیقه بخش جانبی لگن که بورس در آن ناحیه قرار دارد را ماساژ دهید.

کاهش حرکت و استفاده از عصا

یکی از کارهای دیگری که باید برای کاهش درد و التهاب بورس لگن انجام دهید، محدود کردن و یا تغییر دادن فعالیت‌ها و حرکاتی است که باعث التهاب بیشتر و درد در لگن می‌شوند، مثلاً تا جایی که می توانید راه رفتن یا بالا و پایین رفتن از پله ها را کم کنید، به خصوص مواقعی که درد لگنتان عود کرده است.

زمانی که احساس می‌کنید درد لگن‌تان خیلی زیاد شده است، از یک عصای زیر بغلی برای راه رفتن استفاده کنید. اصلاً ناراحت نباشید. اولویت شما باید کاهش استرس و فشار به لگن باشد و نباید بابت اینکه عصا در دست گرفته‌اید احساس بدی داشته باشید. عصا را باید در سمت مخالف بورسی که ملتهب شده است، بگیرید. یعنی اگر در سمت راست لگن احساس درد می‌کنید، عصا را سمت چپ بدن بگیرید.

درست خوابیدن

موقع خوابیدن هم باید حواستان به وضعیت بدنتان باشد. حالت بدن موقع خواب تاثیر زیادی بر کاهش درد و التهاب بورس دارد. مورد مهم و ساده‌ای که باید رعایت کنید این است که روی سمتی که دچار التهاب شده است، نخوابید. ولی گاهی شرایط التهابی تشدید می‌شود و حتی اگر موقعیت صحیح خوابیدن را هم رعایت کنید، باز هم درد را تجربه خواهید کرد. در این شرایط باید برای کاهش درد از یک بالش استفاده کنید. بالش را بین دو زانو بگذارید تا باز هم فشاری که به لگن وارد می شود، کمتر شود. وقتی بالش بزرگی بین زانوها بگذارید، پاها از هم فاصله مناسبی خواهند داشت و در نتیجه مفصل لگن دچار تنش و فشار نمی‌شود.

ورزش کردن

بعد از اینکه التهاب و درد لگن تا حدی با انجام یخ درمانی یا مصرف داروهای ضد التهاب رفع شد، باید به سراغ قدم بعدی در درمان التهاب بورس بروید. انجام ورزش‌های مختلف برای تقویت عضلات تاثیر زیادی بر کاهش التهاب بورس دارد. البته روش‌های دیگری مثل استفاده از اولتراسوند، فوتوفورز و یونتوفورز (دو روشی که برای افزایش جذب و هدایت دارو به محل مورد نظر استفاده می‌شود) هم برای کاهش التهاب بورس مؤثر هستند.

کشش و ماساژ بافت ایلیوتیبیال باند باعث رفع انقباض و سفتی این عضله می‌شود و چون این عضله در بسیاری از مواقع مسئول ایجاد التهاب در بورس است، می‌توان با این حرکت التهاب و درد لگن را کاهش داد.

ورزش های درمان بورسیت

ورزش‌های پیشنهادی برای کاهش التهاب بورس (بورسیت)

تمرکز اصلی در درمان‌های فیزیوتراپی و ورزش‌هایی که انجام می‌شود، کاهش اصطکاک و التهاب فزاینده‌ای است که در بورس به وجود می‌آید. برای این کار اول از همه باید سراغ ایلیوتیبیال باند رفت، چون همان طور که گفتیم عامل اصطکاک و التهاب همین بافت است.

1. کشش ایلیوتیبیال باند با کمک دیوار

برای کشش و تقویت ایلیوتیبیال باند، باید کنار دیوار بایستید و از پهلوی مبتلا به دیوار نزدیک شوید. پای سالم را از زمین بلند کنید و بطور ضربدری کنار دیوار بگذارید. یعنی پاها به شکل ضربدری قرار میگیرند. برای حفظ تعادل می‌توانید دستتان را بر روی دیوار بگذارید. حالا لگن را به سمت دیوار حرکت دهید. پاها و سر باید ثابت باشند و بدن فقط از بخش میانی به دیوار نزدیک شود. به طور کلی باید بدن حالت صاف و مستقیم خود را همچنان حین انجام این حرکت حفظ کند. این حالت کششی را به مدت 30 ثانیه حفظ کنید و بعد به حالت اولیه برگردید. این کار را چند بار تکرار کنید.

2. غلتیدن به پهلو با استفاده از یک رول یا استوانه نرم

انجام این حرکت هم کمک زیادی به بهبود و افزایش انعطاف پذیری ایلیوتیبیال باند می‌کند. برای این کار باید اول به پهلو دراز بکشید. در حالتی دراز بکشید که بخشی از لگن که درد می‌کند و ملتهب شده است به سمت پایین قرار بگیرد. به یک جسم استوانه‌ای و نرم هم نیاز دارید. این جسم گرد و استوانه‌ای شکل (که مثلاً می‌تواند یک بالش گرد و استوانه‌ای) را زیر لگن قرار دهید و بالا تنه را هم به کمک دست‌ها بالا نگه دارید. دست‌ها روی زمین قرار می‌گیرند (کف دست‌ها روی زمین باشد) و مثل پایه برای بالاتنه عمل می‌کنند و آن را بالا نگه می‌دارند. حالا پایی که سمت بالا قرار دارد (سمت سالم) را هم به سمت جلو بیاورید و روی زمین قرار دهید تا تعادلتان به طور کامل حفظ شود.

در این حالت بدنتان به کمک یکی از پاها، لگن و دو دست کاملاً ثبات دارد. حالا بدنتان را با کمک دست‌ها به سمت عقب و جلو حرکت دهید تا بدن از ناحیه لگن در حالی که روی رول می‌غلتد، به جلو و عقب حرکت کند. این حرکت را به مدت حدود 1 دقیقه تکرار کنید.

نتیجه گیری

التهاب بورس ممکن است بسیار آزاردهنده و دردناک باشد و فعالیت‌های روزمره و حتی خوابتان را دچار اختلال کند. ولی دلیلی ندارد نا‌امید شوید. راه‌های مختلفی وجود دارد که می‌تواند به درمان هر چه سریعتر این مشکل شما منجر شود. حتی خود شما هم قادر هستید به تسریع این فرآیند کمک کنید، فقط کافی است صبر داشته باشید، توصیه‌هایی که به شما می‌شود را رعایت کنید و برنامه‌های درمانی را به صورت مداوم پیگیری کنید تا خیلی سریع شاهد پیشرفت و بهبود درد لگن‌تان باشید.

شما با مراجعه به کلینیک فوق تخصصی درد دکتر بنفشه ولییان نیز می‌توانید با حداقل عوارض، بهبودی رضایت بخشی را در درمان انواع بورسیت تجربه نمایید . لطفا جهت هماهنگی و کسب اطلاعات بیشتر از طریق تماس با شماره تلفن های 22896224 | 22896225 | 09029266688 اقدام فرمایید.

درد استخوان دنبالچه چیست؟

درد استخوان دنبالچه چیست؟

درد کوکسیدینیا که به طور معمول به عنوان درد دنبالچه شناخته می‌شود، می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر فعالیت‌های روزانه و کیفیت کلی زندگی فرد داشته باشد. این ناراحتی که اغلب با نشستن یا در حین انتقال از حالت نشسته به ایستاده تشدید می‌شود، می‌تواند از یک آزار خفیف تا درد شدید و غیرقابل تحمل متغیر باشد.

خوشبختانه، درمان‌های متنوعی برای تسکین این درد موجود است. این درمان‌ها می‌تواند از اقدامات ساده مانند استفاده از صندلی‌های مجهز به کوسن و اجتناب از نشستن طولانی مدت، تا رویکردهای جامع‌تر مانند فیزیوتراپی، دارو و در برخی موارد، جراحی متغیر باشد.

در این پست وبلاگ قصد داریم تا علل و علائم درد دنبالچه را بررسی کنیم و گزینه‌های مختلف درمانی موجود را توضیح دهیم، با ما تا به انتها همراه باشید.

درد دنبالچه چیست؟

کوکسیدینیا دردی است که در دنبالچه احساس می‌شود. این آخرین استخوان در پایین ستون فقرات (دنبالچه) است. در صورت آسیب یا فشار به دنبالچه یا عضلات و رباط‌های اطراف ممکن است که به آن مبتلا شوید.
در بیشتر موارد، درد طی چند هفته یا چند ماه بهبود می‌یابد، اما گاهی اوقات می‌تواند بسیار طولانی‌تر شود و به شدت بر توانایی شما برای انجام فعالیت‌های روزمره تأثیر بگذارد.

علائم درد استخوان دنبالچه:

مکان و مهمترین علامت درد دنبالچه، درد و حساسیت در ناحیه بالای باسن است. درد ممکن است:

  • در بیشتر مواقع کسل‌کننده و دردناک باشد و گهگاه دردهای تیز بروز کند.
  • هنگام نشستن، حرکت از حالت نشسته به ایستاده، ایستادن طولانی مدت، داشتن رابطه جنسی و مدفوع بدتر شود.
  • خوابیدن و انجام فعالیت‌های روزمره مانند رانندگی یا خم شدن را بسیار دشوار کند.

درد استخوان دنبالچه

علت درد استخوان دنبالچه:

دنبالچه می‌تواند به طرق مختلف آسیب ببیند، اگرچه در بسیاری از موارد نمی‌توان علت آن را شناسایی کرد. علل اصلی کوکسیدینیا عبارتند از:

زایمان:

زایمان یکی از شایع‌ترین علل کوکسیدینیا است. دنبالچه در اواخر بارداری انعطاف‌پذیرتر می‌شود. این انعطاف‌پذیری به دنبالچه و بخشی از ستون فقرات در بالای آن اجازه می‌دهد تا هنگام زایمان خم شود. گاهی اوقات زایمان می‌تواند باعث کشیدگی بیش از حد عضلات و رباط‌های اطراف دنبالچه شود که این امر می‌تواند منجر به کوکسیدینیا یا درد در ناحیه دنبالچه شود.

آسیب دیدگی دنبالچه:

اگر ضربه شدیدی به پایه ستون فقرات وارد شود، می‌تواند به دنبالچه آسیب بزند مثل یک ضربه تصادفی در حین ورزش کردن. در بیشتر مواردی که دنبالچه صدمه دیده است، فقط به شدت کبود می‌شود. اما در صدمات شدیدتر ممکن است دررفتگی یا شکستگی رخ دهد.

آسیب فشاری مکرر (RSI):

اگر به طور منظم در ورزش‌هایی مانند دوچرخه سواری یا قایقرانی شرکت کنید، ممکن است به کوکسیدینیا مبتلا شوید. این به دلیل خم شدن مداوم به جلو و کشیده شدن پایه ستون فقرات است.
اگر این حرکت بارها تکرار شود، ماهیچه‌ها و رباط‌های اطراف دنبالچه می‌توانند کشیده شوند. کشیدگی عضلات و رباط‌ها می‌تواند برای همیشه به آن‌ها آسیب برساند. اگر این اتفاق بیفتد، عضلات دیگر نمی‌توانند دنبالچه را در موقعیت صحیح نگه دارند و باعث درد و ناراحتی می‌شود.

وضعیت بدنی نامناسب:

نشستن در یک وضعیت نامناسب برای مدت طولانی، مانند محل کار یا هنگام رانندگی، می‌تواند فشار زیادی به دنبالچه وارد کند که باعث درد و ناراحتی شده و هر چه بیشتر در این وضعیت بمانید، بدتر می‌شود.

اضافه وزن یا کم وزن بودن:

اضافه وزن یا چاقی می‌تواند فشار بیش از حد به دنبالچه را هنگامی که نشسته‌اید وارد کند. این امر می‌تواند باعث ایجاد کوکسیدینیا یا بدتر شدن کوکسیدینیای موجود شود.
همچنین اگر خیلی لاغر هستید ممکن است به کوکسیدینیا مبتلا شوید. در این صورت، ممکن است چربی باسن کافی جهت جلوگیری از ساییده شدن دنبالچه به بافت‌های اطراف آن نداشته باشید.

افزایش سن:

با افزایش سن، دیسک‌های کوچک غضروف (بافت سخت و انعطاف‌پذیر) که به نگه داشتن دنبالچه در جای خود کمک می‌کند، ممکن است فرسوده شوند. استخوان‌هایی که دنبالچه را تشکیل می‌دهند نیز می‌توانند محکم‌تر به هم جوش بخورند. این می‌تواند فشار بیشتری بر روی دنبالچه وارد کند و منجر به درد شود.

عفونت:

به ندرت، عفونت می‌تواند در پایه ستون فقرات یا بافت نرم رخ دهد و باعث ایجاد کوکسیدینیا شود اما گاهی این اتفاق رخ میده مانند آبسه پیلونیدال (مجموعه دردناکی از چرک که معمولاً در شکاف باسن ایجاد می‌شود).

سرطان:

یکی از علل نادر کوکسیدینیا سرطان است. سرطان می‌تواند سرطان استخوان یا سرطانی باشد که در جای دیگری از بدن شروع می‌شود و سپس به استخوان گسترش می‌یابد (سرطان متاستاتیک).

علل درد دنبالچه

تشخیص درد استخوان دنبالچه :

ابتدا، پس از گرفتن سابقه پزشکی، پزشک از شما در مورد هر گونه آسیب اخیر از جمله زمین خوردن یا زایمان سوال می‌کند. سپس او یک معاینه بصری از ناحیه را برای بررسی شکستگی آشکار، تغییر شکل، توده یا آبسه (عفونت) انجام می‌دهد.
برای بررسی شکستگی از تست‌های زیر استفاده می‌شود:

  • اشعه ایکس
  • سی تی اسکن

برای بررسی التهاب و کوردوما (نوع نادر تومور سرطانی ستون فقرات) نیز از تست‌های زیر استفاده می‌شود:

  • ام آر آی
  • اسکن استخوان

درمان درد استخوان دنبالچه:

تعدادی درمان وجود دارد که می‌تواند به کاهش درد کوکسیدینیا کمک کند. در ابتدا معمولاً اقدامات ساده‌ای که می‌توان در خانه انجام داد، توصیه می‌شود.
کوکسیدینیا اغلب طی چند هفته یا چند ماه بهبود می‌یابد. اگر علیرغم درمان‌های ساده ادامه یابد، ممکن است پزشک شما را به یک متخصص ارجاع دهد تا در مورد گزینه‌های دیگر درمانی صحبت کند.

اقدامات مراقبت از خود:

توصیه‌های زیر ممکن است به کاهش درد دنبالچه شما کمک کند و به شما این امکان را می‌دهد که به فعالیت‌های روزمره خود ادامه دهید:

  • استفاده از یک بالشتک مخصوص دنبالچه
  • خودداری از نشستن طولانی مدت
  • پوشیدن لباس‌های گشاد
  • قرار دادن کیسه‌های گرم و سرد روی استخوان دنبالچه
  • استفاده از ملین در صورت مدفوع دردناک

داروهای مسکن:

اگر درد و ناراحتی شما خیلی شدید نیست، ممکن است با مسکن‌های بدون نسخه تسکین یابد. نوعی مسکن که به عنوان یک داروی ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAID) شناخته می‌شود، اغلب توصیه می‌شود، مانند ایبوپروفن.
NSAID‌ها می‌توانند به کاهش درد و کاهش التهاب (تورم) اطراف دنبالچه کمک کنند. با این حال، برخی از افراد نمی‌توانند NSAIDها را مصرف کنند زیرا به آن‌ها حساسیت دارند یا خطر ابتلا به زخم معده را افزایش می‌دهند.
اگر درد شدیدتر باشد، ممکن است به مسکن قوی‌تری مانند ترامادول نیاز باشد. ترامادول می‌تواند عوارض جانبی مانند یبوست، سردرد و سرگیجه ایجاد کند. معمولاً برای مدت کوتاهی تجویز می‌شود زیرا می‌تواند اعتیادآور باشد. اگر برای مدت طولانی‌تری تجویز شد، برای جلوگیری از اعتیاد، دوز باید به تدریج کاهش یابد.

فیزیوتراپی:

اگر درد شما بعد از چند هفته بهبود نیافت، پزشک شما را به فیزیوتراپیست معرفی می‌کند. فیزیوتراپیست ممکن است موارد زیر را انجام دهد:

  • آموزش وضعیت مناسب بدن حین نشستن و حرکت کردن جهت کاهش درد
  • آموزش چند تمرین ساده برای کمک به شل کردن عضلات اطراف دنبالچه
  • انجام تکنیک‌هایی مانند ماساژ و کشش

درمان درد دنبالچه

تزریق:

اگر کوکسیدینیا شما به مسکن‌ها پاسخ نمی‌دهد، پزشک ممکن است تزریق دارو را به کمر شما توصیه کند.
چندین نوع مختلف تزریق را می‌توان امتحان کرد:

  1. تزریق استروئید: تزریق کورتیکواستروئیدها در ناحیه اطراف دنبالچه می‌تواند التهاب و درد را کاهش دهد. گاهی اوقات، آن‌ها با بی‌حسی موضعی ترکیب می‌شوند تا اثربخشی بیشتری داشته باشند. تزریق‌ها می‌توانند به تسکین علائم کوکسیدینیا کمک کنند، اگرچه اثرات آن ممکن است تنها برای چند هفته باقی بماند. آن‌ها نمی‌توانند وضعیت شما را درمان کنند و تزریق بیش از حد می‌تواند به دنبالچه و کمر شما آسیب برساند، بنابراین ممکن است فقط یک یا دو بار در سال بتوانید این نوع درمان را انجام دهید.
  2. بلوک‌های عصبی: درمان درد استخوان دنبالچه با بلوک عصبی در واقع تزریق بی‌حس‌کننده موضعی به اعصاب تامین‌کننده دنبالچه است که می‌تواند به کاهش سیگنال‌های درد ناشی از آن‌ها کمک کند. مانند تزریق استروئید، این اثر ممکن است تنها چند هفته یا چند ماه باقی بماند. اما برخلاف تزریق استروئید، معمولاً تزریق مکرر بی‌حس‌کننده موضعی بی‌خطر است.

عمل جراحی:

جراحی برای کوکسیدینیا معمولاً تنها زمانی توصیه می‌شود که سایر درمان‌ها با شکست مواجه شده باشند. عمل جراحی ممکن است شامل برداشتن مقداری از دنبالچه شما (کوکسیژکتومی جزئی) یا گاهی اوقات تمام آن (کوکسیژکتومی کامل) باشد.
کوکسیژکتومی تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود.
پس از جراحی، اکثر افراد متوجه می‌شوند که علائم آن‌ها به طور قابل توجهی بهبود می‌یابد، اگرچه ممکن است چندین ماه طول بکشد. برخی از افراد همچنان درد را تجربه خواهند کرد. بهبودی پس از عمل جراحی کوکسیژکتومی زمان زیادی طول می‌کشد، از چند ماه تا یک سال.

کلام پایانی

اغلب افراد در طول زندگی خود حداقل یکبار دچار انواع کمر درد می‌شوند. دردهای ناحیه کمر و دنبالچه به هر علتی که باشد؛ میتواند ناتوان کننده و زجرآور باشد در حدی که زندگی روزمره بیمار را تحت تاثیر قرار دهد. امروزه در کلینیک‌های درد روش‌های کم تهاجمی مانند بلوک عصبی و جراحی لیزری دیسک برای درمان کمر درد و درد دنبالچه اعمال می‌شود که با کمترین عوارض، نتایج درخشانی به همراه دارد.

شما با مراجعه به کلینیک فوق تخصصی درد دکتر بنفشه ولییان نیز می‌توانید با حداقل عوارض، بهبودی رضایت بخشی را در درمان انواع کمر درد تجربه نمایید . لطفاً جهت هماهنگی و کسب اطلاعات بیشتر از طریق تماس با شماره تلفن‌های 22896224 | 22896225 | 09029266688 اقدام فرمایید.